หากการทำการบ้านใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้มาก ให้เริ่มจากหาสาเหตุว่าเวลาหมดไปกับอะไร จากนั้นเปรียบเทียบกับความคาดหวังของครู การใช้เวลานานในตอนเย็นเพียงครั้งเดียวอาจเกิดขึ้นได้ แต่หากใช้เวลานานซ้ำๆ กันหลายครั้ง ถือเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์ ผู้ปกครองสามารถช่วยชี้แจงงานที่ได้รับมอบหมาย กำหนดตารางเวลาที่เหมาะสม สังเกตว่าเด็กติดขัดตรงไหน และสอบถามครูว่าควรปรับเปลี่ยนอะไรบ้าง หลีกเลี่ยงการกล่าวหาว่าเด็กขี้เกียจหรือทำการบ้านแทนเด็ก
ลองนึกภาพเด็กชายสมมติชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ชื่อแซม ที่ปกติแล้วสามารถตอบคำถามเกี่ยวกับการอ่านสั้นๆ ได้โดยไม่ต้องช่วยเหลือมากนัก แต่ตอนนี้กลับใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมงในการทำแบบฝึกหัดที่คล้ายกัน เวลาที่ใช้มากขึ้นอาจสะท้อนถึงคำแนะนำที่ไม่ชัดเจน ความเหนื่อยล้า สิ่งรบกวน ความยากลำบากในทักษะเฉพาะ หรือเพียงแค่เป็นงานที่ใหญ่ขึ้น เวลาเพียงอย่างเดียวไม่สามารถระบุสาเหตุได้ บันทึกสั้นๆ เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นจะช่วยให้ผู้ปกครองและครูของแซมตัดสินใจได้ว่าจะเปลี่ยนวิธีการสอน อธิบายแบบฝึกหัดแตกต่างออกไป หรือมองหาความช่วยเหลือประเภทอื่น
เริ่มจากงานที่มอบหมาย ไม่ใช่การตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับเด็ก
การบ้านมีจุดประสงค์เพื่อให้ผู้เรียนได้ฝึกฝน ช่วยเตรียมความพร้อมสำหรับบทเรียน หรือให้พวกเขาได้สำรวจหัวข้อต่างๆ จุดประสงค์และเวลาที่ใช้ในการทำการบ้านจะแตกต่างกันไปตามระดับชั้น วิชา โรงเรียน และลักษณะของงาน แนวทางที่กล่าวถึงบ่อยๆ ว่า “10 นาทีต่อระดับชั้น” นั้น บางเขตการศึกษาใช้ แต่เป็นเพียงหลักการคร่าวๆ ไม่ใช่มาตรฐานสากลหรือการวัดว่าเด็กตั้งใจเรียนมากพอหรือไม่ การอภิปรายเรื่องเวลาทำการบ้านของสมาคมการศึกษาแห่งชาติ (National Education Association)อธิบายว่าแนวทางนี้สามารถปรับเปลี่ยนได้ตามนักเรียนและวิชาต่างๆ สอบถามครูประจำชั้นของบุตรหลานของคุณเกี่ยวกับความคาดหวังที่แท้จริงของโรงเรียน
หลักฐานไม่ได้สนับสนุนการแก้ปัญหาการบ้านทุกข้อด้วยการเพิ่มเวลาเพียงอย่างเดียว การทบทวนการบ้านของมูลนิธิ Education Endowment Foundation ระบุว่าผลลัพธ์แตกต่างกันไป และเน้นคุณภาพของงาน วัตถุประสงค์ที่ชัดเจน การแก้ไขอุปสรรค ทักษะการเรียนรู้ด้วยตนเอง และการให้ข้อเสนอแนะที่เป็นประโยชน์ หน้าเว็บเครื่องมือปัจจุบันของมูลนิธิระบุว่าการทบทวนนี้ได้รับการอัปเดตครั้งล่าสุดในเดือนสิงหาคม 2021 และระบุว่าหลักฐานมีข้อจำกัด ประเด็นสำคัญสำหรับครอบครัวคือการหาว่างานนั้นช่วยให้เด็กฝึกฝนทักษะที่สอนหรือไม่ หรือมีสิ่งใดขัดขวางการฝึกฝนนั้นอยู่
สี่ขั้นตอนที่เป็นประโยชน์สำหรับผู้ปกครอง
1. อธิบายให้ชัดเจนว่าเด็กถูกขอให้ทำอะไร

ขอให้เด็กอธิบายงานที่ได้รับมอบหมายด้วยคำพูดของตนเอง เช่น “ต้องส่งอะไรบ้าง?” “ส่วนไหนที่ดูสับสน?” ตรวจสอบคำแนะนำ วันกำหนดส่ง และดูว่าครูคาดหวังให้ตอบทุกคำถามหรือเฉพาะบางคำถาม หากเด็กไม่สามารถบอกได้ว่าต้องทำอย่างไร ให้ช่วยเด็กทำเครื่องหมายในส่วนที่ไม่ชัดเจนแทนที่จะเดาหรือทำงานให้เสร็จ สำหรับงานออนไลน์ ตรวจสอบให้แน่ใจว่านักเรียนอยู่ในชั้นเรียนหรืองานที่ถูกต้อง อย่าคิดเอาเองว่างานเต็มหน้าจอหมายความว่าต้องทำทั้งหมด
2. จัดสภาพแวดล้อมการทำงานและการยืดเส้นยืดสายครั้งแรกให้เหมาะสมและจัดการได้ง่าย

เลือกสถานที่ที่เงียบสงบพอสมควร พร้อมอุปกรณ์ที่เด็กต้องการ กำจัดสิ่งรบกวนที่เห็นได้ชัดออกไปหนึ่งอย่าง เช่น โทรทัศน์ และให้เด็กเริ่มจากส่วนเล็กๆ ที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน การใช้เช็คลิสต์ นาฬิกาจับเวลา หรือการตรวจสอบจากผู้ปกครอง อาจช่วยให้เด็กบางคนจัดระเบียบได้ดีขึ้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเด็กทุกคนจะจดจ่อได้ดีขึ้นเสมอไป ให้เด็กมีพื้นที่ในการลองทำงานด้วยตนเอง โดยเข้าไปช่วยอธิบายคำแนะนำอีกครั้ง หรือยกตัวอย่างที่คล้ายกันแทนที่จะให้คำตอบ โดยตรง คำแนะนำเกี่ยวกับการทำการบ้านของครอบครัวจากสมาคมกุมารแพทย์แห่งอเมริกาแนะนำให้จัดพื้นที่ทำงานที่สม่ำเสมอและมีสิ่งรบกวนน้อย และระบุว่าเช็คลิสต์ นาฬิกาจับเวลา และการดูแลจากผู้ปกครองอาจช่วยในการจัดระเบียบได้
3. สังเกตเวลาและจุดที่ความคืบหน้าหยุดลง

สำหรับงานที่ได้รับมอบหมายหลายๆ อย่าง ให้จดบันทึกว่าเด็กเริ่มทำเมื่อไหร่ เสร็จเมื่อไหร่ ใช้เวลาทำงานจริงนานเท่าใด และหยุดพักหรือขอความช่วยเหลือที่จุดใดบ้าง บันทึกประเภทของงานและว่าเด็กเข้าใจคำแนะนำหรือไม่ การยืดเส้นยืดสายหรือดื่มน้ำสั้นๆ อาจเหมาะสมเมื่อเด็กเหนื่อย สมาคมกุมารเวชศาสตร์แห่งอเมริกาแนะนำให้พักสั้นๆ เพื่อบรรเทาความเมื่อยล้าของดวงตา คอ และสมอง หากการใช้เครื่องจับเวลาทำให้เกิดความเครียดหรือทำให้เด็กรีบร้อน ให้เก็บเครื่องจับเวลาไปและบันทึกเวลาหลังจากนั้นแทน
สังเกตหาแบบแผนโดยไม่ต้องเปลี่ยนช่วงเย็นให้เป็นการทดสอบ การอ่านใช้เวลานานกว่าการคำนวณหรือไม่? การคัดลอกจากหน้าจอทำให้เด็กช้าลงหรือไม่? เด็กเข้าใจโจทย์เมื่ออ่านออกเสียง แต่มีปัญหาในการอ่านคำแนะนำหรือไม่? งานง่ายขึ้นหลังจากรับประทานอาหารว่าง พักผ่อน หรือมีสิ่งรบกวนน้อยลงหรือไม่? การสังเกตเหล่านี้อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ได้เป็นการวินิจฉัยความผิดปกติทางการเรียนรู้ สมาธิ หรือสุขภาพ
4. ติดต่อครูเมื่อรูปแบบดังกล่าวเกิดขึ้นซ้ำ

หากการบ้านใช้เวลานานกว่าที่โรงเรียนคาดหวังเป็นประจำ หรือทำให้เด็กเครียดหรือไม่สามารถทำกิจกรรมอื่น ๆ ได้ ให้นำบันทึกเหล่านั้นไปปรึกษาครู ถามคำถามเฉพาะเจาะจง เช่น การบ้านนี้ปกติควรใช้เวลานานเท่าใด เด็กใช้คำแนะนำอย่างถูกต้องหรือไม่ คำถามใดบ้างที่จำเป็นต้องฝึกฝน เด็กควรทำอย่างไรหลังจากพยายามแล้วติดขัด สามารถปรับเปลี่ยน อธิบายซ้ำ หรือให้ความช่วยเหลือเพิ่มเติมที่โรงเรียนได้หรือไม่
สำหรับแซม ผู้ปกครองอาจรายงานว่า การตอบคำถามการอ่านสามครั้งสุดท้ายใช้เวลา 50 ถึง 65 นาที โดยส่วนใหญ่ใช้เวลาไปกับการอ่านคำแนะนำซ้ำ และแซมสามารถอธิบายคำตอบออกมาดัง ๆ ได้ แต่เขียนคำตอบได้ยาก ข้อมูลแบบนี้มีประโยชน์มากกว่าการบอกเพียงว่า “การบ้านใช้เวลานานมาก” เพราะมันช่วยให้ครูมีจุดเริ่มต้นในการตรวจสอบความเข้าใจ ปริมาณงาน และทักษะต่อไปที่จะฝึกฝน
ในคืนที่ยาวนานเป็นพิเศษ พ่อแม่ควรทำอย่างไร?
รักษาน้ำเสียงให้สงบและวางแผนอย่างเป็นรูปธรรมร่วมกับเด็ก ระบุว่าอะไรควรส่งก่อน ทำส่วนที่เหมาะสมด้วยตนเอง และทำเครื่องหมายคำถามหรือขั้นตอนที่ต้องการคำแนะนำจากครู หากเด็กเหนื่อยล้า หงุดหงิด หรือทำได้น้อยลงแม้จะพยายามอย่างต่อเนื่อง ให้หยุดพักและส่งบันทึกสั้นๆ ถึงครู อธิบายว่าทำอะไรเสร็จแล้วบ้างและเด็กติดขัดตรงไหน ปฏิบัติตามนโยบายของโรงเรียนเกี่ยวกับการบ้านที่ไม่เสร็จ หากไม่มีนโยบายที่ชัดเจน ให้ถามแทนที่จะให้เด็กนอนดึกซ้ำๆ หรือแอบไม่ทำการบ้าน
ผู้ปกครองสามารถอธิบายคำแนะนำ อ่านคำถามออกเสียงเมื่อเหมาะสม หรือยกตัวอย่างที่คล้ายกันประกอบได้ แต่ควรหลีกเลี่ยงการแทนที่งานของเด็กด้วยคำตอบที่สมบูรณ์แบบ ครูจำเป็นต้องดูว่านักเรียนสามารถทำอะไรได้ด้วยตนเองบ้าง เพื่อจะได้ทราบว่าบทเรียนหรือการบ้านนั้นจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนหรือไม่
เมื่อใดที่รูปแบบการบ้านที่ยาวนานควรได้รับการสนับสนุนมากขึ้น?
หากปัญหานี้เกิดขึ้นซ้ำๆ ติดต่อกันหลายสัปดาห์ ส่งผลกระทบต่อหลายวิชา ทำให้ขาดงานบ่อย หรือก่อให้เกิดความเครียด ร้องไห้ หรือความขัดแย้งอย่างรุนแรง ให้พูดคุยกับครู ถามครูว่าเห็นอะไรในชั้นเรียน และเด็กต้องการการสอนเพิ่มเติม วิธีการรับคำแนะนำที่แตกต่างออกไป หรือการตรวจสอบจากโรงเรียนหรือไม่ หากปัญหายังคงอยู่คำแนะนำของสมาคมกุมารแพทย์แห่งอเมริกาเกี่ยวกับการเรียนในโรงเรียนแนะนำให้ปรึกษาปัญหากับกุมารแพทย์ของเด็ก เนื่องจากปัจจัยต่างๆ มากมาย ทั้งด้านวิชาการ อารมณ์ สุขภาพ ประสาทสัมผัส และสิ่งแวดล้อม สามารถส่งผลต่อความก้าวหน้าได้ นั่นไม่ได้หมายความว่าการบ้านที่ยาวเหยียดพิสูจน์ได้ว่าเด็กมีสมาธิสั้นหรือความบกพร่องทางการเรียนรู้ แต่หมายความว่ารูปแบบดังกล่าวควรค่าแก่การทำความเข้าใจ
ควรนำเสนอตัวอย่าง ไม่ใช่ข้อสรุป: งานที่มอบหมาย เวลาที่ใช้ คำอธิบายของเด็กเอง ความช่วยเหลือที่ได้รับ และสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไป ขึ้นอยู่กับสิ่งที่ครอบครัวและโรงเรียนได้รับรู้ ขั้นตอนต่อไปที่เป็นไปได้อาจรวมถึงคำแนะนำที่ชัดเจนขึ้น การแบ่งงานออกเป็นส่วนย่อยๆ การให้ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับทักษะเฉพาะ การประชุมกับเจ้าหน้าที่สนับสนุนของโรงเรียน หรือการประเมินอย่างเป็นทางการผ่านกระบวนการของโรงเรียน การตอบสนองที่เหมาะสมขึ้นอยู่กับเด็ก ระดับชั้น วิชา และความคาดหวังของโรงเรียน
ตรวจสอบง่ายๆ หลังจากการสนทนาเสร็จสิ้น
หลังจากตกลงเรื่องการเปลี่ยนแปลงแล้ว ให้สังเกตการบ้านครั้งต่อไปของเด็ก เด็กเข้าใจสิ่งที่ต้องทำชัดเจนขึ้นหรือไม่? เวลาที่ใช้ใกล้เคียงกับที่ครูคาดการณ์ไว้หรือไม่? เด็กสามารถทำงานให้เสร็จได้มากขึ้นด้วยตนเองหรือไม่ และความรู้สึกหงุดหงิดลดลงหรือไม่? ถ้าไม่ ให้แจ้งข้อมูลใหม่และทบทวนแผนอีกครั้ง เป้าหมายไม่ใช่การทำให้การบ้านทุกชิ้นเสร็จเร็ว แต่เป็นการทำให้การบ้านเป็นโอกาสที่เหมาะสมในการฝึกฝน ในขณะเดียวกันก็แสดงให้ผู้ใหญ่เห็นว่าเด็กต้องการคำแนะนำที่ชัดเจนขึ้น กิจวัตรที่แตกต่างออกไป หรือการสนับสนุนเพิ่มเติมในด้านใดบ้าง