เลี้ยงดูลูก

วิธีเตรียมความพร้อมให้เด็กสำหรับการนัดหมายทางการแพทย์โดยไม่ทำให้เด็กกลัวมากขึ้น

ช่วยให้ลูกของคุณรู้สึกพร้อมมากขึ้นสำหรับการไปพบแพทย์ ด้วยคำอธิบายที่ตรงไปตรงมาและเหมาะสมกับวัย ทางเลือกที่ง่าย ของใช้ที่ช่วยให้รู้สึกสบายใจ และแผนการที่ใช้ได้จริงสำหรับคำถามหรือขั้นตอนต่างๆ

การไปพบแพทย์อาจน่ากลัวน้อยลงหากเด็กเข้าใจแผนการเบื้องต้น มีโอกาสถามคำถาม และสามารถพึ่งพาผู้ใหญ่ที่ใจเย็นคอยให้การสนับสนุนได้ เริ่มต้นด้วยการหาว่าจริงๆ แล้วต้องเตรียมตัวอย่างไรบ้างในการไปพบแพทย์ จากนั้นอธิบายเฉพาะสิ่งที่ลูกของคุณจำเป็นต้องรู้ โดยใช้คำพูดที่เหมาะสมกับวัยและอารมณ์ของเขา จงซื่อสัตย์เกี่ยวกับความไม่แน่นอนหรือความไม่สบายที่อาจเกิดขึ้น อย่าสัญญาว่าทุกอย่างจะราบรื่นหรือจะไม่มีการตรวจใดๆ เว้นแต่คลินิกจะยืนยันแล้ว

ผู้ปกครองกำลังพูดคุยกับลูกวัยเรียนขณะดูหนังสือภาพเกี่ยวกับการไปพบแพทย์ที่บ้าน
หนังสือภาพช่วยให้เด็กเข้าใจอย่างเป็นรูปธรรมว่าการไปพบแพทย์นั้นอาจเป็นอย่างไรบ้าง

คุณควรหาข้อมูลอะไรบ้างก่อนที่จะพูดคุยกับลูกของคุณ?

โทรหรือส่งข้อความไปที่คลินิกหากคุณไม่ทราบว่าการนัดหมายนั้นจะรวมถึงอะไรบ้าง ถามว่าเป็นการพูดคุยและตรวจร่างกาย หรือว่ามีการวางแผนหรือเป็นไปได้ที่จะมีการฉีดวัคซีน เจาะเลือด ตรวจด้วยภาพ หรือขั้นตอนอื่นๆ หรือไม่ ถามว่าการเข้าพบอาจใช้เวลานานเท่าใด เด็กจะได้พบกับใครบ้าง ผู้ดูแลสามารถอยู่กับเด็กได้หรือไม่ และคลินิกมีผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลเด็กหรือการสนับสนุนอื่นๆ หรือไม่ ผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลเด็กเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับการฝึกอบรมมาแล้ว ซึ่งจะช่วยให้เด็กเข้าใจและรับมือกับประสบการณ์ด้านการดูแลสุขภาพได้

สำหรับการตรวจหรือการรักษาที่กำหนดไว้ล่วงหน้า โปรดสอบถามทีมดูแลรักษาถึงคำแนะนำที่ถูกต้อง รวมถึงคำแนะนำเกี่ยวกับอาหาร เครื่องดื่ม หรือยา กฎระเบียบจะแตกต่างกันไปตามการตรวจและสถานการณ์ของเด็ก อย่าเริ่มอดอาหาร หยุดยา หรือเปลี่ยนขนาดยาโดยอ้างอิงจากบทความทั่วไป สำหรับการนัดหมายตามปกติ อาจไม่มีการเตรียมตัวพิเศษใดๆ เลย

ใช้คำตอบของคลินิกเป็นตัวกำหนดระดับรายละเอียด หากคุณไม่แน่ใจว่าอะไรจะเกิดขึ้น ให้บอกไปตรงๆ ว่า “ฉันยังไม่รู้ ฉันจะถามพยาบาล แล้วเราค่อยคุยกัน” แหล่งข้อมูลสำหรับผู้ปกครองของสมาคมกุมารแพทย์แห่งอเมริกาเกี่ยวกับการใช้ประโยชน์สูงสุดจากการนัดหมายด้านสุขภาพของเด็กสนับสนุนให้ผู้ดูแลเตรียมคำถามและแบ่งปันข้อมูลที่จะช่วยให้ทีมดูแลเข้าใจความต้องการของเด็ก

คุณควรบอกเรื่องอะไรบ้างกับเด็ก และเมื่อไหร่?

ควรแจ้งล่วงหน้าให้เด็กมีเวลาถามคำถามและทำความคุ้นเคยกับความคิดนี้ แต่ควรหลีกเลี่ยงการทำให้การนัดหมายกลายเป็นการนับถอยหลังที่ยาวนาน ไม่มีเวลาเตรียมตัวที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเด็กทุกคน เด็กที่มักกังวลอาจจะทำได้ดีกว่าหากได้รับการอธิบายสั้นๆ อย่างใจเย็นใกล้ๆ กับเวลาที่จะไปพบแพทย์ ในขณะที่เด็กอีกคนอาจต้องการเวลาคิด ใช้สิ่งที่คุณรู้เกี่ยวกับลูกของคุณ และตรวจสอบเพียงครั้งเดียวแทนที่จะถามซ้ำๆ ว่าพวกเขากลัวหรือไม่

เริ่มต้นด้วยการอธิบายสั้นๆ และกระชับ เช่น “พรุ่งนี้หลังอาหารเช้า เราจะไปคลินิกกัน คุณหมอจะถามว่าหนูรู้สึกอย่างไรบ้าง และจะตรวจหูและการหายใจของหนู แม่จะอยู่กับหนู” จากนั้นหยุดสักครู่ ปล่อยให้เด็กตัดสินใจว่าต้องการรายละเอียดเพิ่มเติมหรือไม่ หลีกเลี่ยงวลีคลุมเครือ เช่น “พวกเขาจะรักษาหนู” หรือ “มันจะเสร็จในพริบตา” ซึ่งอาจไม่ได้อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น หรืออาจฟังดูเหมือนเป็นคำสัญญา

หากมีการวางแผนการตรวจ ให้บรรยายวัตถุประสงค์และอาการที่อาจเกิดขึ้นด้วยภาษาที่เข้าใจง่าย โดยใช้ข้อมูลที่ได้รับการยืนยันจากคลินิกแล้ว ตัวอย่างเช่น แทนที่จะพูดว่า “มันจะไม่เจ็บ” คุณอาจพูดว่า “พยาบาลอาจใช้เข็มเล็กๆ มันอาจจะรู้สึกเหมือนถูกหยิกนิดหน่อย เราจะถามวิธีช่วยให้คุณรู้สึกสบายขึ้น” อย่าใช้ตัวอย่างเข็มหากไม่มีการใช้เข็ม เป้าหมายคือความถูกต้อง ไม่ใช่การบรรยายรายละเอียดที่น่ากลัวซึ่งไม่เกี่ยวข้อง

อะไรที่ได้ผลดีในแต่ละช่วงวัย?

  • เด็กเล็ก:อธิบายสั้นๆ ใกล้เวลานัดหมาย บอกสถานที่ที่จะไปและคนที่ท่านจะได้พบ และเสนอทางเลือกง่ายๆ สองอย่าง เช่น ควรนำของเล่นชิ้นไหนมาด้วย การตรวจสอบของเล่นจะช่วยให้เด็กเข้าใจสิ่งของที่ไม่คุ้นเคยได้ง่ายขึ้น
  • เด็กก่อนวัยเรียน:ใช้คำพูดง่ายๆ ตรงไปตรงมา และเล่นกับของเล่น ให้ตุ๊กตาสัตว์ตรวจสุขภาพจำลอง หรือวาดภาพลำดับเหตุการณ์ แก้ไขความเข้าใจผิดที่ว่าการไปพบแพทย์หรือการรักษาเป็นการลงโทษเด็กสำหรับสิ่งที่ทำผิด
  • เด็กวัยเรียน:อธิบายลำดับขั้นตอนและเหตุผลของการมาพบแพทย์ เชิญชวนให้พวกเขาถามคำถามเฉพาะเจาะจง และให้รายละเอียดที่ถูกต้องเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาอาจเห็นหรือรู้สึก พวกเขาอาจอยากรู้ว่าเทอร์โมมิเตอร์ หูฟังทางการแพทย์ หรือการทดสอบต่างๆ ทำงานอย่างไร
  • วัยรุ่น:ควรให้พวกเขามีส่วนร่วมในการวางแผนและตั้งคำถามกับแพทย์ สอบถามเกี่ยวกับความเป็นส่วนตัว ใครจะอยู่ในห้องด้วย และพวกเขาต้องการเวลาพูดคุยกับแพทย์เป็นการส่วนตัวหรือไม่ อธิบายว่าการจัดการเรื่องความเป็นส่วนตัวขึ้นอยู่กับการนัดหมาย ความต้องการด้านความปลอดภัย และกฎระเบียบในท้องถิ่น

นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ไม่ใช่กฎเกณฑ์เรื่องอายุที่ตายตัว โรงพยาบาลเด็กมินนิโซตาเสนอคำแนะนำตามช่วงอายุสำหรับการเตรียมเด็ก ๆ ก่อนเข้ารับการตรวจรวมถึงการอธิบายอย่างตรงไปตรงมา การเล่น สิ่งของที่ช่วยให้รู้สึกสบายใจ และการให้วัยรุ่นมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ

เด็กน้อยใช้หูฟังตรวจโรคของเล่นตรวจสุขภาพตุ๊กตาหมีจำลอง ขณะที่ผู้ปกครองนั่งอยู่ใกล้ๆ
การเล่นสมมติช่วยให้เด็กเล็กได้สำรวจเครื่องฟังเสียงหัวใจและฝึกตอบคำถามโดยไม่ต้องทำการรักษาจริง

เราจะรับมือกับความกลัวโดยไม่ทำให้มันใหญ่ขึ้นได้อย่างไร?

ฟังก่อน ลองถามว่า “หนูสงสัยอะไรอยู่?” หรือ “ส่วนไหนที่รู้สึกว่ายากที่สุด?” สะท้อนความรู้สึกนั้นโดยไม่โต้แย้ง เช่น “หนูไม่ชอบที่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หนูเข้าใจ” หลีกเลี่ยงการบอกให้เด็กหยุดร้องไห้ การชมว่าเด็กกล้าหาญเฉพาะตอนที่เด็กเงียบ หรือการใช้การไปเยี่ยมเป็นเครื่องมือข่มขู่ การร้องไห้ การเกาะติด หรือการต้องการหยุดพัก ไม่ได้หมายความว่าการเตรียมการล้มเหลว

เสนอทางเลือกเล็กๆ น้อยๆ ที่เป็นจริงและปลอดภัยทางการแพทย์ เช่น หนังสือเล่มไหนที่จะนำไปด้วย จะนั่งบนตักหรือข้างๆ คุณ หรือจะยื่นแขนข้างไหนให้หากแพทย์บอกว่าเหมาะสม อย่าเสนอทางเลือกที่เด็กควบคุมไม่ได้ เช่น การนัดหมายที่จำเป็นจะเกิดขึ้นหรือไม่ นำของเล่น ผ้าห่ม หรือกิจกรรมที่คุ้นเคยไปด้วยหากคลินิกอนุญาต วัตถุที่ให้ความรู้สึกสบายใจและสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจง่ายๆ สามารถช่วยให้เด็กมีสิ่งที่คุ้นเคยให้จดจ่ออยู่กับขณะรอได้

สำหรับเด็กวัยหัดเดินและเด็กก่อนวัยเรียนที่ต้องเข้ารับการทดสอบหรือขั้นตอนทางการแพทย์ คำแนะนำจาก MedlinePlus เกี่ยวกับการเตรียมเด็กวัยหัดเดินให้พร้อมสำหรับการทดสอบหรือขั้นตอนต่างๆแนะนำให้ใช้คำพูดที่เข้าใจง่าย การเตรียมตัวสั้นๆ การเล่น การปลอบโยน และการเบี่ยงเบนความสนใจ สำหรับเด็กก่อนวัยเรียนคำแนะนำในการเตรียมตัวสำหรับขั้นตอนทางการแพทย์ยังแนะนำให้ยอมรับความรู้สึกไม่สบายที่อาจเกิดขึ้นแทนที่จะลดทอนความรู้สึกนั้นลง แหล่งข้อมูลเหล่านี้เกี่ยวข้องกับการทดสอบและขั้นตอนทางการแพทย์ ดังนั้นจึงไม่ควรนำไปใช้เป็นแบบแผนสำหรับทุกครั้งที่ไปพบแพทย์ตามปกติ

เด็กวัยเรียนคนหนึ่งนำตุ๊กตาและหนังสือภาพใส่ลงในกระเป๋าผ้าพร้อมกับผู้ปกครองก่อนออกจากบ้าน
การให้เด็กเลือกสิ่งของหรือหนังสือที่ทำให้รู้สึกสบายใจ จะทำให้พวกเขามีบทบาทที่สามารถจัดการได้ในการเตรียมตัว

คุณควรเตรียมอะไรบ้าง และควรแจ้งอะไรให้คลินิกทราบ?

เตรียมการด้านปฏิบัติให้เรียบง่าย นำเฉพาะสิ่งที่คลินิกขอและจดหมายสั้นๆ มาด้วย เพื่อที่คุณจะได้มีสมาธิกับการสนทนากับลูกของคุณ

  • จดคำถามหลักของคุณและอาการหรือการเปลี่ยนแปลงที่คุณต้องการพูดคุยไว้
  • โปรดนำรายการยาที่ใช้ในปัจจุบัน ข้อมูลเกี่ยวกับอาการแพ้ และเอกสารที่เกี่ยวข้องมาด้วย หากคลินิกต้องการ
  • ควรเตรียมของใช้ส่วนตัวที่ทำให้รู้สึกสบายตัว และกิจกรรมที่ทำได้อย่างเงียบสงบอย่างน้อยหนึ่งอย่าง หากได้รับอนุญาต
  • โปรดแจ้งเจ้าหน้าที่ก่อนเข้าพบ หากบุตรหลานของคุณเคยมีประสบการณ์ทางการแพทย์ที่ยากลำบาก มีความกลัวเข็มอย่างรุนแรง มีความไวต่อสิ่งเร้าทางประสาทสัมผัส มีความต้องการด้านการสื่อสาร หรือต้องการได้รับการปลอบโยนในรูปแบบใดเป็นพิเศษ
  • สอบถามว่าลูกของคุณสามารถอยู่กับคุณ นอนในท่าที่สบาย หรือหาอะไรมาเบี่ยงเบนความสนใจระหว่างการตรวจหรือการทำหัตถการได้หรือไม่

สำหรับการฉีดวัคซีนหรือการฉีดยา ควรวางแผนรับมือร่วมกับเด็กและแจ้งให้แพทย์หรือผู้ทำการรักษาทราบ ตัวเลือกอาจรวมถึงการนั่งใกล้ผู้ดูแล การหายใจช้าๆ การเล่านิทาน หรือการเปิดวิดีโอที่เหมาะสมคำแนะนำของสมาคมกุมารแพทย์แห่งอเมริกา (AAP) เกี่ยวกับความกลัวและความเจ็บปวดจากการฉีดยาเน้นย้ำถึงการวางแผนร่วมกับเด็กและทีมแพทย์ การจัดท่าทางและความสะดวกสบายควรเป็นไปตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ และไม่ควรจับเด็กไว้แน่นโดยที่เด็กไม่เต็มใจ

กุมารแพทย์พูดคุยกับเด็กโดยสบตากับเด็ก ในขณะที่เด็กถือตุ๊กตาอยู่ข้างๆ ผู้ดูแล
การสนทนาเริ่มต้นที่เป็นมิตรจะเปิดโอกาสให้เด็กและผู้ดูแลได้แบ่งปันคำถามและความต้องการด้านความสะดวกสบาย

คุณจะพูดอะไรได้บ้างในวันนัดหมาย?

ใช้คำพูดที่สงบและเป็นธรรมชาติในการเตือน: “ตอนนี้เราจะไปคลินิกกันแล้วนะ แม่จะอยู่กับหนู และเราค่อยไปถามพยาบาลว่าขั้นตอนต่อไปจะเป็นอย่างไร” ที่คลินิก ให้บอกเจ้าหน้าที่ว่าเด็กกังวลเรื่องอะไร แทนที่จะขอให้เด็กเล่าซ้ำทุกอย่าง หากจำเป็นต้องทำการรักษาหรือแผนการรักษาเปลี่ยนแปลง ให้ขอให้แพทย์อธิบายสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นก่อนเริ่มการรักษา สิ่งที่เด็กอาจรู้สึก และความช่วยเหลือที่มีให้

ระหว่างการตรวจรักษา ให้ชมเชยวิธีการรับมือที่ดีของเด็ก แทนที่จะเรียกร้องให้เด็กแสดงความกล้าหาญ เช่น “หนูบอกเราแล้วว่าหนูต้องการอะไร” หรือ “หนูยังคงถือหนังสือไว้ขณะที่เราฟังเสียงหัวใจของหนู” หากเด็กเกิดอาการวิตกกังวลมากเกินไป ให้ถามทีมแพทย์ว่าสามารถหยุดพักชั่วคราว เปลี่ยนท่าทาง ลดจำนวนคนในห้อง หรือขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลเด็กได้หรือไม่ ตัวเลือกที่เหมาะสมจะขึ้นอยู่กับความต้องการทางการแพทย์และสภาพแวดล้อมของคลินิก

คุณควรขอความช่วยเหลือเพิ่มเติมเมื่อใด?

โปรดแจ้งให้คลินิกทราบล่วงหน้า หากความกลัวทำให้บุตรหลานของคุณหลีกเลี่ยงการดูแลที่จำเป็น หากประสบการณ์ในอดีตยังคงทำให้รู้สึกไม่สบายใจ หรือหากความต้องการด้านประสาทสัมผัส พัฒนาการ หรือการสื่อสารอาจส่งผลกระทบต่อการเข้ารับการรักษา สอบถามเกี่ยวกับสิ่งอำนวยความสะดวกที่เป็นไปได้ ผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลเด็กหรือผู้เชี่ยวชาญด้านชีวิตเด็กสามารถช่วยเตรียมความพร้อมให้เหมาะสมได้ สำหรับความวิตกกังวลที่เรื้อรังหรือรุนแรง สมาคมกุมารเวชศาสตร์แห่งอเมริกา (AAP) ยังแนะนำให้พิจารณาขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตด้วย

การเตรียมตัวไม่ได้หมายความว่าเด็กจะรู้สึกสงบเสมอไป สิ่งที่ควรพิจารณาอย่างสมจริงกว่าคือ เด็กได้รู้แผนพื้นฐานหรือไม่ มีผู้ใหญ่ที่ไว้ใจได้หรือไม่ มีวิธีแสดงความต้องการหรือไม่ และได้รับคำตอบที่ตรงไปตรงมาหรือไม่ หลังจากนั้น ให้ทบทวนสั้นๆ ว่าอะไรช่วยได้บ้าง และอะไรที่คุณจะเปลี่ยนแปลงในครั้งต่อไป ข้อมูลเหล่านั้นจะช่วยให้การนัดหมายครั้งต่อไปคาดเดาได้ง่ายขึ้น โดยไม่ต้องให้เด็กแสร้งทำเป็นว่ามันง่าย

รายการตรวจสอบสำหรับผู้ดูแลผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว

  • ตรวจสอบให้แน่ใจว่าได้วางแผนการตรวจไว้แล้ว และปฏิบัติตามคำแนะนำของคลินิกสำหรับการตรวจทุกอย่าง
  • อธิบายการเยี่ยมชมอย่างตรงไปตรงมา กระชับ และใช้คำพูดที่เหมาะสมกับวัยของเด็ก
  • เปิดโอกาสให้ถามคำถาม รับฟังความรู้สึก และหลีกเลี่ยงการให้สัญญาที่คุณไม่สามารถพิสูจน์ได้
  • มอบสิ่งของที่ให้ความรู้สึกสบายใจ ทางเลือกเล็กๆ น้อยๆ และแผนการรับมือที่เป็นไปได้จริง
  • แจ้งทีมดูแลเกี่ยวกับความกลัว ประสบการณ์ในอดีต และความต้องการความช่วยเหลือ
More in เลี้ยงดูลูก