เลี้ยงดูลูก

บุคลิกภาพผิดปกติในเด็กเป็นเรื่องแปลก แต่พบบ่อยมาก

เด็ก ๆ รู้สึกอิจฉาเมื่อต้องมีของเล่นราคาแพงกว่าเสื้อผ้าที่ดีกว่าหรือได้คะแนนสูงกว่าซึ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่ อย่างไรก็ตามหากบุตรหลานของคุณมีพฤติกรรมทุบของเล่นราคาแพงของคุณเลอะเสื้อผ้าสวย ๆ ของคุณด้วยความหึงหวงนี่อาจเป็นสัญญาณของบุคลิกภาพที่หลงตัวเองได้

เด็ก ๆ รู้สึกอิจฉาเมื่อต้องมีของเล่นราคาแพงกว่าเสื้อผ้าที่ดีกว่าหรือได้คะแนนสูงกว่าซึ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่ อย่างไรก็ตามหากบุตรหลานของคุณมีพฤติกรรมทุบของเล่นราคาแพงของคุณเลอะเสื้อผ้าสวย ๆ ของคุณด้วยความหึงหวงนี่อาจเป็นสัญญาณของบุคลิกภาพที่หลงตัวเองได้

ความผิดปกติของบุคลิกภาพที่หลงตัวเองของทารกอาจส่งผลกระทบในระยะยาว นี่เป็นความผิดปกติทางจิตใจที่เกี่ยวข้องกับความรักที่ไม่มีที่สิ้นสุดการชื่นชมตนเองและความภาคภูมิใจในตนเองตลอดจนความต้องการและความปรารถนาของตนเอง

เด็กที่มีความผิดปกตินี้เชื่อว่าพวกเขาเป็นบุคคลสำคัญและสมควรได้รับการดูแลเป็นพิเศษเหนือผู้อื่น เด็ก ๆ มีความปรารถนาที่ลวงตาที่จะกลายเป็นตัวละครที่ทรงพลังเช่นฮีโร่ เด็กไม่ให้ความสำคัญกับอารมณ์ของผู้คนรอบข้าง แต่ให้ความสนใจกับตัวเองเท่านั้น

 

การรักตัวเองหรือความเห็นแก่ตัวไม่ใช่โรคบุคลิกภาพหลงตัวเองในเด็ก อ่านเพิ่มเติมเพื่อดูความแตกต่างระหว่างเด็กป่วยกับเด็กปกติ

อะไรคือความแตกต่างระหว่างเด็กที่มีบุคลิกภาพผิดปกติ

ระบุความแตกต่างระหว่างเด็กปกติกับเด็กหลงตัวเองที่มีความผิดปกติทางบุคลิกภาพในไม่ช้าคุณจะพบอาการของเด็ก

เด็กธรรมดา

เด็กธรรมดาต้องการความสนใจของทุกคน แต่มักแสดงออกตามวัย เด็ก ๆ รู้สึกขอบคุณและหวงแหนควมสนใจที่ได้รับ

เด็ก ๆ ชอบที่จะเป็นตัวละครที่ยิ่งใหญ่และมีความสำคัญเหมือนฮีโร่ แต่พวกเขารู้ว่าสิ่งต่างๆไม่เป็นความจริง

คำขอของเด็กมักใช้ได้จริงและทำได้

เด็กมีเพื่อนมากมายและมีความสัมพันธ์ที่ดีกับทุกคนในครอบครัว

เด็กที่มีบุคลิกภาพผิดปกติหลงตัวเอง

เด็ก ๆ แสวงหาความสนใจเพราะพวกเขาคิดว่านี่เป็นสิทธิของพวกเขาพวกเขาสมควรได้รับและไม่แสดงความขอบคุณเมื่อได้รับความสนใจหรือความรักจากพ่อแม่

เด็ก ๆ เชื่อว่าพวกเขายอดเยี่ยมและทุกคนด้อยกว่าพวกเขา

เด็กมีความต้องการสูงและไม่มีเหตุผลสำหรับทุกคน

เด็กพบว่ายากที่จะหาเพื่อนหรือรักษามิตรภาพ

สัญญาณของโรคบุคลิกภาพหลงตัวเองในเด็ก

มันเป็นเรื่องยากมากในการตรวจสอบความผิดปกติทางด้านจิตใจในเด็ก คุณต้องสังเกตอย่างรอบคอบหากลูกของคุณมีอาการดังต่อไปนี้ หากบุตรของคุณมีอาการเหล่านี้ส่วนใหญ่แสดงว่าเขามีบุคลิกภาพผิดปกติหลงตัวเอง

เด็กสำหรับตัวเองสำคัญที่สุด

เด็ก ๆ ต้องการความสำเร็จที่ไม่สมจริงเช่นเดียวกับพลัง

เด็ก ๆ คิดว่าตนมีสิทธิ์ในทุกสิ่งที่ขอ

เด็ก ๆ ไม่มองตาคนอื่นในขณะที่พูด แต่จ้องไปด้วยสายตาที่น่ารังเกียจ

เด็ก ๆ กังวลเมื่ออยู่คนเดียว

เด็กมีความสุดขั้ว

เด็ก ๆ เชื่อว่าพวกเขาดีกว่าเด็กคนอื่น ๆ

เด็ก ๆ ต้องการได้รับความเคารพและรักที่ยิ่งใหญ่เกินไป

เด็กแสดงพฤติกรรมฉวยโอกาส

เด็กไม่สนใจว่าเพื่อนของพวกเขาต้องการอะไร

หนุ่มหยิ่ง

เด็ก ๆ อวดอ้างความสามารถและความสำเร็จของตนเองมากเกินไป

เด็กกำลังเอารัดเอาเปรียบ

เด็ก ๆ อิจฉาความสำเร็จของคนอื่น

เด็กมีพฤติกรรมในความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด

เด็กไม่เปิดรับความคิดเห็นเชิงบวกอ่อนไหวง่ายหรือถูกทำให้อับอาย

เด็ก ๆ โทษทุกคน

หากคุณคิดว่าบุตรหลานของคุณมีอาการข้างต้นส่วนใหญ่เขาหรือเธออาจมีบุคลิกภาพผิดปกติหลงตัวเอง แต่ทำไมคุณถึงมีปัญหานี้?

สาเหตุของบุคลิกภาพผิดปกติในเด็ก

บุคลิกภาพผิดปกติในเด็กเป็นเรื่องแปลก แต่พบบ่อยมาก

 

 

ยังไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริงของความผิดปกติ อย่างไรก็ตามปัจจัยหลายอย่างเช่นประสบการณ์ในวัยเด็กสภาพแวดล้อมและจิตวิทยาถือเป็นสาเหตุของความิดปกตินี้

พ่อแม่เฉยเมยไม่ใกล้ชิดไม่รับผิดชอบหรือปล่อยปละละเลยลูก

พ่อแม่รักลูกและปกป้องลูกมากเกินไป

ตามใจเกินไปหรือถือว่าพวกเขาเป็นสะดือจักรวาลในครอบครัว

สิ่งที่เด็กทำได้รับการยกย่องและคำขอทั้งหมดของเขาสำเร็จ

ผู้ปกครองที่ติดสารเสพติดสามารถส่งผลกระทบต่อบุตรหลานของตนได้ พ่อแม่เหล่านี้มักกลัวความเป็นอิสระของเด็กจึงพยายามควบคุม สิ่งต่างๆข้างต้นทำให้เด็กหลงตัวเองเมื่อโตขึ้นและคิดเช่นนั้นเป็นเรื่องปกติ

ความคิดเห็นเชิงลบมากเกินไปทำให้เด็กรู้สึกหมดหนทางและคิดไม่ดีเกี่ยวกับตัวเองทำให้พวกเขาหลงตัวเองเป็นกลไกในการปกป้องตัวเอง

การเป็นเด็กกำพร้าหรือหย่าร้างอาจทำให้เด็กเปราะบางและไม่ปลอดภัย พวกเขาไม่รู้สึกรัก

การร้องขอที่ไม่สมเหตุสมผลจากผู้ปกครองอาจทำให้เด็กประเมินตัวเองต่ำเกินไปหรือต่ำเกินไป ทั้งสองอย่างสามารถทำให้ทารกมีบุคลิกภาพผิดปกติหลงตัวเองได้

การทารุณกรรมอาจทำให้เด็กรู้สึกว่าได้รับอันตรายและไม่มีใครรัก สิ่งนี้ทำให้เด็กมีอาการง่วงนอนโดยไม่ได้ตั้งใจและมี แต่ความสุขที่ได้เห็นสิ่งดีๆ

ความอ่อนไหวที่มากเกินไปอาจเป็นปัจจัยที่ทำให้เด็กอ่อนแอต่อการหลงตัวเองมากขึ้น

ความผิดปกติทางพันธุกรรมอาจนำไปสู่ความผิดปกติทางจิตเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงในสมอง

แม้ว่าความผิดปกติของบุคลิกภาพที่หลงตัวเองจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่เด็กก็ต้องการการวินิจฉัยและการรักษาเพื่อให้มีพฤติกรรมและชีวิตทางสังคมที่ดีขึ้น

วิธีการวินิจฉัยโรคบุคลิกภาพหลงตัวเอง

กระบวนการวินิจฉัยความผิดปกติมีขั้นตอนต่อไปนี้:

แพทย์จะทำการประเมินเบื้องต้นเกี่ยวกับสุขภาพทางจิตใจของเด็ก

พวกเขาจะพูดคุยกับพวกเขาเพื่อทำความเข้าใจระดับความหลงตัวเองและความนับถือตนเอง

แพทย์จะวิเคราะห์พฤติกรรมของเด็กเพื่อดูว่าเด็กหยิ่ง

เด็กต้องได้รับการตรวจร่างกายเพื่อแยกแยะความเจ็บป่วยทางร่างกายที่อาจเป็นสาเหตุของอาการข้างต้น

หากเด็กไม่มีอาการเจ็บป่วยทางกายแพทย์จะวางแผนดูแลสุขภาพจิตเด็กเป็นพิเศษ

การวินิจฉัยความผิดปกติทางบุคลิกภาพของยาเสพติดมักต้องการความเข้าใจทางจิตวิทยาของเด็กดังนั้นแพทย์จึงใช้แบบสอบถามกิจกรรมการประเมินและการทดสอบอื่น ๆ เพื่อทำความเข้าใจจิตวิทยาของเด็ก แพทย์สามารถถามคำถามมากมายเกี่ยวกับประสิทธิภาพของเด็กในการเรียนรู้เพื่อนตลอดจนระดับความใกล้ชิด ...

แพทย์ยังต้องการการวินิจฉัยเพื่อแยกความแตกต่างระหว่างความผิดปกติของบุคลิกภาพหลงตัวเองและความเจ็บป่วยทางจิตอื่น ๆเช่นอาการคลุ้มคลั่ง

ผู้เชี่ยวชาญยังต้องติดตามว่าอาการหรือลักษณะของบุคลิกภาพที่หลงตัวเองเป็นแบบถาวรหรือไม่หรือเป็นเพียงอารมณ์หรือช่วงเวลา

หลายคนเชื่อว่าความผิดปกติทางจิตจะติดตามผู้ป่วยไปตลอดชีวิต แต่โรคบุคลิกภาพหลงตัวเองสามารถควบคุมได้ด้วยการแทรกแซงที่เหมาะสมด้วยความช่วยเหลือของแพทย์และทั้งครอบครัว

วิธีรักษาบุคลิกภาพผิดปกติ

วิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการรักษาความผิดปกติข้างต้นคือจิตบำบัดแทนที่จะใช้ยาเพียงอย่างเดียว การบำบัดที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย ได้แก่ :

การบำบัดด้วยความรู้ความเข้าใจ - พฤติกรรม:การบำบัดนี้ช่วยให้ผู้ป่วยรับรู้ปัญหาของพวกเขา เด็กจะรับรู้ความคิดเชิงลบและหยิ่งผยองของตนเองและเปลี่ยนเป็นความคิดเชิงบวกและสร้างสรรค์มากขึ้น

จิตวิเคราะห์: การบำบัดช่วยกำหนดระดับความหลงตัวเองของเด็กการป้องกันตัวเองจากความล้มเหลวและการมีปฏิสัมพันธ์กับพ่อแม่และเพื่อน ๆ การบำบัดยังต้องการการสนับสนุนจากพ่อแม่และครอบครัวของเด็กที่เป็นโรคนี้

ครอบครัวบำบัด:หากความผิดปกติของบุคลิกภาพหลงตัวเองในเด็กเป็นผลมาจากการประเมินเด็กมากเกินไปหรือรักเด็กจากพ่อแม่มากเกินไปนักจิตวิทยาจะพูดคุยกับผู้ปกครองและแก้ไขพฤติกรรมต่อไปและปรับอารมณ์ของพวกเขากับลูก

โรคนี้ในปัจจุบันยังไม่มีวิธีรักษา เด็กบางคนอาจสั่งยาแก้ซึมเศร้าหากพวกเขามีแนวโน้มที่จะซึมเศร้าและวิตกกังวล ทั้งเด็กและผู้ปกครองต้องปฏิบัติตามขั้นตอนการรักษาเพื่อหลีกเลี่ยงภาวะแทรกซ้อนในอนาคต

ภาวะแทรกซ้อนจากโรคบุคลิกภาพหลงตัวเอง

ภาวะแทรกซ้อนบางอย่างที่เป็นไปได้ของโรคบุคลิกภาพหลงตัวเอง ได้แก่ :

การติดสุราหรือยาเสพติดเมื่อเด็กโตขึ้น

วิกฤตความสัมพันธ์กับเพื่อนและครอบครัว

ซุ่มซ่ามหรือขาดความสัมพันธ์ทางสังคม

ปัญหาความสัมพันธ์ในบ้านและโรงเรียน

นอกจากการบำบัดที่กล่าวมาแล้วผู้ปกครองควรดูแลบุตรหลานที่บ้านเพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายในระยะยาว

การดูแลบ้านสำหรับโรคบุคลิกภาพหลงตัวเอง

บุคลิกภาพผิดปกติในเด็กเป็นเรื่องแปลก แต่พบบ่อยมาก

 

 

หากบุตรหลานของคุณมีอาการบุคลิกภาพผิดปกติของสารเสพติดในบุตรหลานของคุณคุณควรช่วยให้พวกเขาเข้าใจวิธีจัดการอารมณ์และความสัมพันธ์ทางสังคมได้ดีขึ้นด้วยคำแนะนำต่อไปนี้:

ความสม่ำเสมอ แต่ไม่ใช้ความรุนแรง:ความรุนแรงหรือความก้าวร้าวจะทำให้ลูกของคุณห่างเหินจากคุณมากขึ้นเท่านั้น เด็กที่มีความผิดปกตินี้มักมีอีโก้ที่ใหญ่ท้องและทำร้ายได้ง่าย คุณควรสั่งบุตรหลานของคุณด้วยท่าทีที่นุ่มนวลและเกรงใจ

ควบคุมการเอาแต่ใจตัวเองของลูก:ช่วยให้ลูกเข้าใจว่าพวกเขาเหมือนกับทุกคนในครอบครัวและจะไม่มีการปฏิบัติเป็นพิเศษใด ๆ หากคุณเห็นลูกของคุณทำตัวหยิ่งผยองต่อพี่น้องของเขาเตือนเขาว่าอย่าดูหมิ่นผู้อื่นและขอให้คนอื่นเชื่อฟังเขา คุณควรดูแลอย่าแกล้งลูกของคุณ

การสื่อสารที่มีเหตุผล:ช่วยให้ลูกของคุณเข้าใจว่าการฟังผู้อื่นเป็นสิ่งสำคัญมากเมื่อสื่อสารกับผู้อื่น ในการสื่อสาร 50% ต้องพูดและ 50% ในการฟัง ให้ลูกฝึกคุยกับคุณก่อน

ความเป็นธรรมในทุกความสัมพันธ์:ช่วยให้บุตรหลานของคุณเข้าใจความสำคัญของความสัมพันธ์ แสดงให้ลูกของคุณเห็นว่าทุกคนทำงานบ้านด้วยกันดูแลและเอาใจใส่ซึ่งกันและกันเพื่อให้พวกเขามีความสุขมากขึ้น

ให้ลูกของคุณรู้สึกรัก:คุณไม่ควรให้ความรู้สึกเป็นของขวัญเมื่อลูกของคุณบรรลุบางสิ่งบางอย่าง ให้พวกเขาเข้าใจว่าคุณรักพวกเขาไม่ว่าพวกเขาจะประสบความสำเร็จหรือล้มเหลว

การหลงตัวเองไม่ใช่ปัญหาทางจิตหรือโรคร้ายแรง ทุกคนต้องรักตัวเองไม่มากก็น้อย เฉพาะเมื่อมีผลต่อคุณภาพชีวิตส่วนตัวความสัมพันธ์และบุคลิกภาพความผิดปกตินี้จะกลายเป็นพยาธิสภาพและต้องได้รับการแทรกแซงทางการแพทย์ เด็ก ๆ ต้องการความอดทนความรักและความห่วงใยของพ่อแม่ตลอดจนทุกคนในครอบครัวเพื่อช่วยให้พวกเขาเปลี่ยนแปลงและมีชีวิตที่ดีขึ้น

 

More in เลี้ยงดูลูก