เด็ก ๆ รู้สึกอิจฉาเมื่อต้องมีของเล่นราคาแพงกว่าเสื้อผ้าที่ดีกว่าหรือได้คะแนนสูงกว่าซึ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่ อย่างไรก็ตามหากบุตรหลานของคุณมีพฤติกรรมทุบของเล่นราคาแพงของคุณเลอะเสื้อผ้าสวย ๆ ของคุณด้วยความหึงหวงนี่อาจเป็นสัญญาณของบุคลิกภาพที่หลงตัวเองได้
ความผิดปกติของบุคลิกภาพที่หลงตัวเองของทารกอาจส่งผลกระทบในระยะยาว นี่เป็นความผิดปกติทางจิตใจที่เกี่ยวข้องกับความรักที่ไม่มีที่สิ้นสุดการชื่นชมตนเองและความภาคภูมิใจในตนเองตลอดจนความต้องการและความปรารถนาของตนเอง
เด็กที่มีความผิดปกตินี้เชื่อว่าพวกเขาเป็นบุคคลสำคัญและสมควรได้รับการดูแลเป็นพิเศษเหนือผู้อื่น เด็ก ๆ มีความปรารถนาที่ลวงตาที่จะกลายเป็นตัวละครที่ทรงพลังเช่นฮีโร่ เด็กไม่ให้ความสำคัญกับอารมณ์ของผู้คนรอบข้าง แต่ให้ความสนใจกับตัวเองเท่านั้น
การรักตัวเองหรือความเห็นแก่ตัวไม่ใช่โรคบุคลิกภาพหลงตัวเองในเด็ก อ่านเพิ่มเติมเพื่อดูความแตกต่างระหว่างเด็กป่วยกับเด็กปกติ
อะไรคือความแตกต่างระหว่างเด็กที่มีบุคลิกภาพผิดปกติ
ระบุความแตกต่างระหว่างเด็กปกติกับเด็กหลงตัวเองที่มีความผิดปกติทางบุคลิกภาพในไม่ช้าคุณจะพบอาการของเด็ก
เด็กธรรมดา
เด็กธรรมดาต้องการความสนใจของทุกคน แต่มักแสดงออกตามวัย เด็ก ๆ รู้สึกขอบคุณและหวงแหนควมสนใจที่ได้รับ
เด็ก ๆ ชอบที่จะเป็นตัวละครที่ยิ่งใหญ่และมีความสำคัญเหมือนฮีโร่ แต่พวกเขารู้ว่าสิ่งต่างๆไม่เป็นความจริง
คำขอของเด็กมักใช้ได้จริงและทำได้
เด็กมีเพื่อนมากมายและมีความสัมพันธ์ที่ดีกับทุกคนในครอบครัว
เด็กที่มีบุคลิกภาพผิดปกติหลงตัวเอง
เด็ก ๆ แสวงหาความสนใจเพราะพวกเขาคิดว่านี่เป็นสิทธิของพวกเขาพวกเขาสมควรได้รับและไม่แสดงความขอบคุณเมื่อได้รับความสนใจหรือความรักจากพ่อแม่
เด็ก ๆ เชื่อว่าพวกเขายอดเยี่ยมและทุกคนด้อยกว่าพวกเขา
เด็กมีความต้องการสูงและไม่มีเหตุผลสำหรับทุกคน
เด็กพบว่ายากที่จะหาเพื่อนหรือรักษามิตรภาพ
สัญญาณของโรคบุคลิกภาพหลงตัวเองในเด็ก
มันเป็นเรื่องยากมากในการตรวจสอบความผิดปกติทางด้านจิตใจในเด็ก คุณต้องสังเกตอย่างรอบคอบหากลูกของคุณมีอาการดังต่อไปนี้ หากบุตรของคุณมีอาการเหล่านี้ส่วนใหญ่แสดงว่าเขามีบุคลิกภาพผิดปกติหลงตัวเอง
เด็กสำหรับตัวเองสำคัญที่สุด
เด็ก ๆ ต้องการความสำเร็จที่ไม่สมจริงเช่นเดียวกับพลัง
เด็ก ๆ คิดว่าตนมีสิทธิ์ในทุกสิ่งที่ขอ
เด็ก ๆ ไม่มองตาคนอื่นในขณะที่พูด แต่จ้องไปด้วยสายตาที่น่ารังเกียจ
เด็ก ๆ กังวลเมื่ออยู่คนเดียว
เด็กมีความสุดขั้ว
เด็ก ๆ เชื่อว่าพวกเขาดีกว่าเด็กคนอื่น ๆ
เด็ก ๆ ต้องการได้รับความเคารพและรักที่ยิ่งใหญ่เกินไป
เด็กแสดงพฤติกรรมฉวยโอกาส
เด็กไม่สนใจว่าเพื่อนของพวกเขาต้องการอะไร
หนุ่มหยิ่ง
เด็ก ๆ อวดอ้างความสามารถและความสำเร็จของตนเองมากเกินไป
เด็กกำลังเอารัดเอาเปรียบ
เด็ก ๆ อิจฉาความสำเร็จของคนอื่น
เด็กมีพฤติกรรมในความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด
เด็กไม่เปิดรับความคิดเห็นเชิงบวกอ่อนไหวง่ายหรือถูกทำให้อับอาย
เด็ก ๆ โทษทุกคน
หากคุณคิดว่าบุตรหลานของคุณมีอาการข้างต้นส่วนใหญ่เขาหรือเธออาจมีบุคลิกภาพผิดปกติหลงตัวเอง แต่ทำไมคุณถึงมีปัญหานี้?
สาเหตุของบุคลิกภาพผิดปกติในเด็ก

ยังไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริงของความผิดปกติ อย่างไรก็ตามปัจจัยหลายอย่างเช่นประสบการณ์ในวัยเด็กสภาพแวดล้อมและจิตวิทยาถือเป็นสาเหตุของความิดปกตินี้
พ่อแม่เฉยเมยไม่ใกล้ชิดไม่รับผิดชอบหรือปล่อยปละละเลยลูก
พ่อแม่รักลูกและปกป้องลูกมากเกินไป
ตามใจเกินไปหรือถือว่าพวกเขาเป็นสะดือจักรวาลในครอบครัว
สิ่งที่เด็กทำได้รับการยกย่องและคำขอทั้งหมดของเขาสำเร็จ
ผู้ปกครองที่ติดสารเสพติดสามารถส่งผลกระทบต่อบุตรหลานของตนได้ พ่อแม่เหล่านี้มักกลัวความเป็นอิสระของเด็กจึงพยายามควบคุม สิ่งต่างๆข้างต้นทำให้เด็กหลงตัวเองเมื่อโตขึ้นและคิดเช่นนั้นเป็นเรื่องปกติ
ความคิดเห็นเชิงลบมากเกินไปทำให้เด็กรู้สึกหมดหนทางและคิดไม่ดีเกี่ยวกับตัวเองทำให้พวกเขาหลงตัวเองเป็นกลไกในการปกป้องตัวเอง
การเป็นเด็กกำพร้าหรือหย่าร้างอาจทำให้เด็กเปราะบางและไม่ปลอดภัย พวกเขาไม่รู้สึกรัก
การร้องขอที่ไม่สมเหตุสมผลจากผู้ปกครองอาจทำให้เด็กประเมินตัวเองต่ำเกินไปหรือต่ำเกินไป ทั้งสองอย่างสามารถทำให้ทารกมีบุคลิกภาพผิดปกติหลงตัวเองได้
การทารุณกรรมอาจทำให้เด็กรู้สึกว่าได้รับอันตรายและไม่มีใครรัก สิ่งนี้ทำให้เด็กมีอาการง่วงนอนโดยไม่ได้ตั้งใจและมี แต่ความสุขที่ได้เห็นสิ่งดีๆ
ความอ่อนไหวที่มากเกินไปอาจเป็นปัจจัยที่ทำให้เด็กอ่อนแอต่อการหลงตัวเองมากขึ้น
ความผิดปกติทางพันธุกรรมอาจนำไปสู่ความผิดปกติทางจิตเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงในสมอง
แม้ว่าความผิดปกติของบุคลิกภาพที่หลงตัวเองจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่เด็กก็ต้องการการวินิจฉัยและการรักษาเพื่อให้มีพฤติกรรมและชีวิตทางสังคมที่ดีขึ้น
วิธีการวินิจฉัยโรคบุคลิกภาพหลงตัวเอง
กระบวนการวินิจฉัยความผิดปกติมีขั้นตอนต่อไปนี้:
แพทย์จะทำการประเมินเบื้องต้นเกี่ยวกับสุขภาพทางจิตใจของเด็ก
พวกเขาจะพูดคุยกับพวกเขาเพื่อทำความเข้าใจระดับความหลงตัวเองและความนับถือตนเอง
แพทย์จะวิเคราะห์พฤติกรรมของเด็กเพื่อดูว่าเด็กหยิ่ง
เด็กต้องได้รับการตรวจร่างกายเพื่อแยกแยะความเจ็บป่วยทางร่างกายที่อาจเป็นสาเหตุของอาการข้างต้น
หากเด็กไม่มีอาการเจ็บป่วยทางกายแพทย์จะวางแผนดูแลสุขภาพจิตเด็กเป็นพิเศษ
การวินิจฉัยความผิดปกติทางบุคลิกภาพของยาเสพติดมักต้องการความเข้าใจทางจิตวิทยาของเด็กดังนั้นแพทย์จึงใช้แบบสอบถามกิจกรรมการประเมินและการทดสอบอื่น ๆ เพื่อทำความเข้าใจจิตวิทยาของเด็ก แพทย์สามารถถามคำถามมากมายเกี่ยวกับประสิทธิภาพของเด็กในการเรียนรู้เพื่อนตลอดจนระดับความใกล้ชิด ...
แพทย์ยังต้องการการวินิจฉัยเพื่อแยกความแตกต่างระหว่างความผิดปกติของบุคลิกภาพหลงตัวเองและความเจ็บป่วยทางจิตอื่น ๆเช่นอาการคลุ้มคลั่ง
ผู้เชี่ยวชาญยังต้องติดตามว่าอาการหรือลักษณะของบุคลิกภาพที่หลงตัวเองเป็นแบบถาวรหรือไม่หรือเป็นเพียงอารมณ์หรือช่วงเวลา
หลายคนเชื่อว่าความผิดปกติทางจิตจะติดตามผู้ป่วยไปตลอดชีวิต แต่โรคบุคลิกภาพหลงตัวเองสามารถควบคุมได้ด้วยการแทรกแซงที่เหมาะสมด้วยความช่วยเหลือของแพทย์และทั้งครอบครัว
วิธีรักษาบุคลิกภาพผิดปกติ
วิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการรักษาความผิดปกติข้างต้นคือจิตบำบัดแทนที่จะใช้ยาเพียงอย่างเดียว การบำบัดที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย ได้แก่ :
การบำบัดด้วยความรู้ความเข้าใจ - พฤติกรรม:การบำบัดนี้ช่วยให้ผู้ป่วยรับรู้ปัญหาของพวกเขา เด็กจะรับรู้ความคิดเชิงลบและหยิ่งผยองของตนเองและเปลี่ยนเป็นความคิดเชิงบวกและสร้างสรรค์มากขึ้น
จิตวิเคราะห์: การบำบัดช่วยกำหนดระดับความหลงตัวเองของเด็กการป้องกันตัวเองจากความล้มเหลวและการมีปฏิสัมพันธ์กับพ่อแม่และเพื่อน ๆ การบำบัดยังต้องการการสนับสนุนจากพ่อแม่และครอบครัวของเด็กที่เป็นโรคนี้
ครอบครัวบำบัด:หากความผิดปกติของบุคลิกภาพหลงตัวเองในเด็กเป็นผลมาจากการประเมินเด็กมากเกินไปหรือรักเด็กจากพ่อแม่มากเกินไปนักจิตวิทยาจะพูดคุยกับผู้ปกครองและแก้ไขพฤติกรรมต่อไปและปรับอารมณ์ของพวกเขากับลูก
โรคนี้ในปัจจุบันยังไม่มีวิธีรักษา เด็กบางคนอาจสั่งยาแก้ซึมเศร้าหากพวกเขามีแนวโน้มที่จะซึมเศร้าและวิตกกังวล ทั้งเด็กและผู้ปกครองต้องปฏิบัติตามขั้นตอนการรักษาเพื่อหลีกเลี่ยงภาวะแทรกซ้อนในอนาคต
ภาวะแทรกซ้อนจากโรคบุคลิกภาพหลงตัวเอง
ภาวะแทรกซ้อนบางอย่างที่เป็นไปได้ของโรคบุคลิกภาพหลงตัวเอง ได้แก่ :
การติดสุราหรือยาเสพติดเมื่อเด็กโตขึ้น
วิกฤตความสัมพันธ์กับเพื่อนและครอบครัว
ซุ่มซ่ามหรือขาดความสัมพันธ์ทางสังคม
ปัญหาความสัมพันธ์ในบ้านและโรงเรียน
นอกจากการบำบัดที่กล่าวมาแล้วผู้ปกครองควรดูแลบุตรหลานที่บ้านเพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายในระยะยาว
การดูแลบ้านสำหรับโรคบุคลิกภาพหลงตัวเอง
หากบุตรหลานของคุณมีอาการบุคลิกภาพผิดปกติของสารเสพติดในบุตรหลานของคุณคุณควรช่วยให้พวกเขาเข้าใจวิธีจัดการอารมณ์และความสัมพันธ์ทางสังคมได้ดีขึ้นด้วยคำแนะนำต่อไปนี้:
ความสม่ำเสมอ แต่ไม่ใช้ความรุนแรง:ความรุนแรงหรือความก้าวร้าวจะทำให้ลูกของคุณห่างเหินจากคุณมากขึ้นเท่านั้น เด็กที่มีความผิดปกตินี้มักมีอีโก้ที่ใหญ่ท้องและทำร้ายได้ง่าย คุณควรสั่งบุตรหลานของคุณด้วยท่าทีที่นุ่มนวลและเกรงใจ
ควบคุมการเอาแต่ใจตัวเองของลูก:ช่วยให้ลูกเข้าใจว่าพวกเขาเหมือนกับทุกคนในครอบครัวและจะไม่มีการปฏิบัติเป็นพิเศษใด ๆ หากคุณเห็นลูกของคุณทำตัวหยิ่งผยองต่อพี่น้องของเขาเตือนเขาว่าอย่าดูหมิ่นผู้อื่นและขอให้คนอื่นเชื่อฟังเขา คุณควรดูแลอย่าแกล้งลูกของคุณ
การสื่อสารที่มีเหตุผล:ช่วยให้ลูกของคุณเข้าใจว่าการฟังผู้อื่นเป็นสิ่งสำคัญมากเมื่อสื่อสารกับผู้อื่น ในการสื่อสาร 50% ต้องพูดและ 50% ในการฟัง ให้ลูกฝึกคุยกับคุณก่อน
ความเป็นธรรมในทุกความสัมพันธ์:ช่วยให้บุตรหลานของคุณเข้าใจความสำคัญของความสัมพันธ์ แสดงให้ลูกของคุณเห็นว่าทุกคนทำงานบ้านด้วยกันดูแลและเอาใจใส่ซึ่งกันและกันเพื่อให้พวกเขามีความสุขมากขึ้น
ให้ลูกของคุณรู้สึกรัก:คุณไม่ควรให้ความรู้สึกเป็นของขวัญเมื่อลูกของคุณบรรลุบางสิ่งบางอย่าง ให้พวกเขาเข้าใจว่าคุณรักพวกเขาไม่ว่าพวกเขาจะประสบความสำเร็จหรือล้มเหลว
การหลงตัวเองไม่ใช่ปัญหาทางจิตหรือโรคร้ายแรง ทุกคนต้องรักตัวเองไม่มากก็น้อย เฉพาะเมื่อมีผลต่อคุณภาพชีวิตส่วนตัวความสัมพันธ์และบุคลิกภาพความผิดปกตินี้จะกลายเป็นพยาธิสภาพและต้องได้รับการแทรกแซงทางการแพทย์ เด็ก ๆ ต้องการความอดทนความรักและความห่วงใยของพ่อแม่ตลอดจนทุกคนในครอบครัวเพื่อช่วยให้พวกเขาเปลี่ยนแปลงและมีชีวิตที่ดีขึ้น
