เลี้ยงดูลูก

ทำไมเด็กถึงถามคำถามเพื่อขอความมั่นใจซ้ำๆ?

เด็กอาจถามคำถามเพื่อขอความมั่นใจซ้ำๆ เพื่อประมวลผลข้อมูล สร้างความสัมพันธ์ หรือจัดการกับความกังวล เรียนรู้วิธีตอบสนองและเมื่อใดที่ความวิตกกังวลอย่างต่อเนื่องต้องการความช่วยเหลือ

ลูกของคุณถามว่า “แม่จะอยู่บ้านตอนเลิกเรียนไหม?” คุณตอบอย่างชัดเจน และอีกไม่กี่นาทีต่อมาพวกเขาก็ถามซ้ำอีก การถามซ้ำๆ อาจทำให้รู้สึกหงุดหงิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณได้อธิบายแผนการไปแล้ว แต่บ่อยครั้งที่เด็กไม่ได้เพิกเฉยหรือพยายามโต้แย้ง พวกเขาอาจกำลังตรวจสอบว่าทุกอย่างยังปลอดภัยดีอยู่หรือไม่ ต้องการความเชื่อมโยง หรือพยายามระงับความกังวลที่กลับมาหลังจากช่วงเวลาแห่งความโล่งใจเพียงชั่วครู่

เด็กๆ อาจถามคำถามซ้ำๆ ขณะที่กำลังเรียนรู้ ประมวลผลคำตอบ หรือรับมือกับความไม่แน่นอนทั่วไป การให้ความมั่นใจซ้ำๆ ก็อาจกลายเป็นส่วนหนึ่งของรูปแบบความวิตกกังวลที่รุนแรงขึ้นได้เช่นกัน คำพูดเพียงอย่างเดียวไม่สามารถบอกได้ว่าเกิดอะไรขึ้น สังเกตสิ่งที่มักเกิดขึ้นก่อนคำถาม วิธีที่ลูกของคุณตอบสนองต่อคำตอบของคุณ และว่ารูปแบบนี้ส่งผลกระทบต่อการนอนหลับ การเรียน มิตรภาพ หรือกิจวัตรประจำวันของครอบครัวหรือไม่

เด็กน้อยดูครุ่นคิด ขณะที่ผู้ปกครองตั้งใจฟังอยู่ข้างๆ ที่บ้าน
ที่บ้าน ผู้ปกครองจะตั้งใจฟังขณะที่ลูกถามคำถาม การตอบสนองอย่างใจเย็นจะช่วยให้เด็กอธิบายสิ่งที่ตนไม่แน่ใจได้

ทำไมเด็กถึงถามคำถามเดิมซ้ำอีก?

พวกเขายังคงเรียนรู้ความหมายของคำตอบอยู่

เด็กเล็กอาจจำเป็นต้องได้ยินข้อมูลซ้ำหลายครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกี่ยวข้องกับเวลา เหตุการณ์ในอนาคต หรือขั้นตอนหลายขั้นตอน ประโยค “เดี๋ยวแม่ไปรับหลังเลิกเรียน” อาจยังฟังดูไม่ชัดเจนหากเด็กไม่รู้ว่า “หลังเลิกเรียน” คือเมื่อไหร่ หรือจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างนี้ การถามซ้ำอาจเป็นวิธีตรวจสอบแผนการ ไม่ใช่สัญญาณว่าเด็กไม่ตั้งใจฟัง

พวกเขาต้องการทั้งการเชื่อมต่อและข้อมูล

บางครั้งคำถามตรงๆ ก็แฝงความหมายอีกอย่างหนึ่งไว้ เช่น “คุณจะกลับมาไหม?” อาจหมายถึง “ฉันคิดถึงคุณ” “ฉันรู้สึกกังวลใจที่ต้องอยู่ห่างกัน” หรือ “ฉันต้องการรู้ว่าคุณกำลังคิดถึงฉันอยู่” คำตอบที่อบอุ่นและเหมาะสมกับวัย รวมถึงการให้ความสนใจสักครู่ สามารถช่วยได้ สมาคมจิตเวชเด็กและวัยรุ่นแห่งอเมริกาตั้งข้อสังเกตว่า ความกลัวในวัยเด็กอาจเป็นเรื่องปกติในบางช่วงวัย ในขณะที่เด็กที่มีความวิตกกังวลอาจต้องการการยืนยันอย่างมาก และมีความกังวลที่รบกวนกิจกรรมต่างๆ

คำตอบนั้นช่วยคลายความกังวลได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น

เมื่อเด็กมีความกังวล การขอความมั่นใจอาจช่วยบรรเทาได้ หากความกังวลกลับมาอีก พวกเขาอาจถามซ้ำอีก แม้ว่าจะจำคำตอบของคุณได้แล้วก็ตาม หลังจากเหตุการณ์ที่เครียดหรือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เด็กอาจถามคำถามซ้ำๆ เพราะโลกดูไม่แน่นอนมากขึ้น คำแนะนำด้านบริการสุขภาพบางอย่างอธิบายสิ่งนี้ว่าเป็นวงจรการขอความมั่นใจที่เป็นไปได้: เด็กถาม รู้สึกดีขึ้นชั่วครู่ แล้วก็กังวลอีกครั้ง รูปแบบนี้ควรค่าแก่การสังเกต แต่ไม่ได้หมายความว่าจะวินิจฉัยโรคได้โดยตรง

พวกเขากำลังตรวจสอบความแน่นอนหรือการตอบสนองที่เฉพาะเจาะจง

บางครั้ง การถามซ้ำๆ อาจปรากฏร่วมกับพฤติกรรมซ้ำๆ อื่นๆ เช่น การตรวจสอบ การนับ การพูดซ้ำคำ หรือการต้องการกิจวัตรประจำวันเพื่อให้รู้สึก “ถูกต้อง” สมาคมกุมารแพทย์แห่งอเมริกาอธิบายว่า การแสวงหาการยืนยันอย่างต่อเนื่องเป็นสัญญาณหนึ่งในหลายๆ สัญญาณที่อาจเกิดขึ้นกับโรคย้ำคิดย้ำทำ (OCD) การถามซ้ำๆ เพียงครั้งเดียวไม่เพียงพอที่จะระบุว่าเป็นโรค OCD หรือภาวะอื่นๆ แพทย์จะพิจารณาประสบการณ์โดยรวมของเด็ก ความทุกข์ใจ การควบคุมพฤติกรรม และผลกระทบต่อชีวิตประจำวัน

พ่อแม่สามารถทำอะไรได้บ้างในขณะนั้น?

1. ตอบอย่างชัดเจนและตรงไปตรงมา

ตอบสั้นๆ ให้เหมาะสมกับวัยของเด็กและสถานการณ์ ถ้าคุณรู้แผนการแล้ว ให้บอกอย่างเป็นรูปธรรม เช่น “แม่จะไปรับหนูเมื่อเลิกเรียน ครูจะอยู่กับหนูจนกว่าแม่จะมาถึง” ถ้าคุณไม่รู้บางอย่าง ให้บอกไปตรงๆ แทนที่จะรับปากว่ารู้แน่นอน เช่น “แม่ยังไม่รู้เวลาที่แน่นอนเลย แม่จะบอกหนูเมื่อรู้แล้ว” หลีกเลี่ยงการรับประกันที่ผู้ใหญ่ไม่สามารถให้ได้ เช่น “จะไม่มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นแน่นอน”

2. รับรู้ถึงความรู้สึกที่อยู่เบื้องหลังคำถาม

ลองพูดว่า “หนูอยากรู้ว่าแม่จะกลับมาไหม และการรอคอยมันยากจัง” แล้วหยุดสักครู่ เด็กที่รู้สึกว่าตัวเองได้รับการเข้าใจอาจอธิบายได้ดีขึ้นว่าส่วนไหนที่ทำให้พวกเขากังวล ถามคำถามต่ออย่างอ่อนโยนสักหนึ่งคำถาม เช่น “หนูนึกภาพว่าอะไรอาจจะเกิดขึ้นบ้าง” อย่าเปลี่ยนช่วงเวลานั้นให้เป็นการสอบสวน เด็กเล็กอาจยังไม่มีคำพูดที่จะอธิบายความรู้สึกนั้นได้

3. ทำให้ขั้นตอนต่อไปเห็นภาพได้ง่ายขึ้น

ใช้กิจวัตรประจำวันง่ายๆ ตารางเวลาแบบภาพ หรือสัญญาณเฉพาะเจาะจง หากสิ่งเหล่านั้นช่วยให้ลูกของคุณเข้าใจสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้จริง ตัวอย่างเช่น บอกชื่อคนที่กำลังจะมารับ เหตุการณ์ที่บ่งบอกว่าถึงเวลาไปรับ หรือสิ่งที่พวกเขาสามารถทำได้ขณะรอ หากคำถามเกิดขึ้นก่อนการเปลี่ยนแปลงที่คาดเดาได้ ให้ทบทวนแผนอีกครั้งในเวลาที่สงบ แทนที่จะอธิบายซ้ำๆ ในช่วงเวลาที่เร่งรีบ

4. หากคำถามนั้นกลับมาอีก ให้สนับสนุนการรับมือโดยไม่ถอนความสบายใจออกไป

เมื่อคุณตอบไปแล้วและเด็กถามอีกครั้ง ให้รักษาน้ำเสียงที่อ่อนโยนและมั่นคง คุณอาจพูดว่า “แม่บอกแผนให้หนูฟังแล้ว แม่เห็นว่าหนูกังวลอีกแล้ว เรามาหายใจเข้าลึกๆ แล้วเลือกสิ่งที่ช่วยได้ในระหว่างที่รอ” คุณสามารถแสดงความใกล้ชิด ช่วยให้เด็กบอกชื่อความรู้สึก หรือเบี่ยงเบนความสนใจไปยังกิจกรรมอื่นที่ทำได้ง่ายกว่า จุดประสงค์ไม่ใช่การลงโทษคำถามหรือปฏิเสธการให้กำลังใจทุกอย่าง แต่เป็นการช่วยให้เด็กฝึกรับมือกับความไม่แน่นอนและฟังคำตอบของคุณ

การให้คำรับรองซ้ำๆ อาจไม่ช่วยอะไรหากความกลัวยังคงกลับมา ในขณะเดียวกัน การเพิกเฉยต่อเด็กอย่างกะทันหันหรือบอกให้พวกเขา “หยุดกังวล” อาจทำให้พวกเขารู้สึกโดดเดี่ยวหรืออับอาย ควรให้ข้อมูลที่เป็นจริงอย่างสม่ำเสมอ แสดงให้เห็นว่าคุณพร้อมให้ความช่วยเหลือ และค่อยๆ กลับไปใช้แผนการรับมือ หากนักจิตวิทยาให้คำปรึกษาแก่เด็ก ควรสอบถามว่าครอบครัวควรตอบสนองอย่างไรเพื่อให้กลยุทธ์ที่บ้านและการรักษาเป็นไปอย่างสอดคล้องกัน

คุณควรขอความช่วยเหลือเพิ่มเติมเมื่อใด?

หากคำถามเหล่านั้นเกิดขึ้นบ่อยครั้ง รุนแรงขึ้น ยากที่จะขัดจังหวะ หรือเริ่มส่งผลกระทบต่อกิจวัตรประจำวันของครอบครัว ควรพิจารณาปรึกษาแพทย์ประจำตัวของบุตรหลาน นอกจากนี้ การขอคำแนะนำเมื่อความกังวลรบกวนการเข้าเรียนหรือการมีส่วนร่วมในโรงเรียน การนอนหลับ มิตรภาพ การเล่น หรือกิจกรรมในชีวิตประจำวันก็เป็นความคิดที่ดีเช่นกัน หน่วยงานบริการสุขภาพแห่งชาติ (NHS) แนะนำให้ขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญเมื่อเด็กมีความวิตกกังวลอย่างต่อเนื่อง อาการไม่ดีขึ้นหรือแย่ลง การดูแลตนเองไม่ได้ผล หรือความวิตกกังวลส่งผลกระทบต่อโรงเรียน ชีวิตครอบครัว หรือมิตรภาพ

ก่อนเข้ารับการปรึกษา ให้จดบันทึกตัวอย่างไว้สักสองสามอย่าง เช่น คำถามที่ถามอย่างเจาะจง เวลาที่เกิดเหตุ อะไรที่ดูเหมือนจะเป็นตัวกระตุ้น การปลอบโยนช่วยได้นานแค่ไหน และเด็กหลีกเลี่ยงหรือมีปัญหาในการทำอะไรบ้าง ถามครูหรือผู้ดูแลคนอื่นว่าพวกเขาเคยสังเกตเห็นรูปแบบที่คล้ายกันในสถานการณ์อื่นหรือไม่ การสังเกตเหล่านี้จะช่วยให้ผู้เชี่ยวชาญพิจารณาถึงพัฒนาการ ความเครียด ความวิตกกังวล ความต้องการในการสื่อสาร และคำอธิบายอื่นๆ ที่เป็นไปได้ โดยไม่ต้องสันนิษฐานสาเหตุล่วงหน้า

หากลูกของคุณพูดถึงความต้องการที่จะทำร้ายตัวเองหรือผู้อื่น หรือมีพฤติกรรมที่ไม่ปลอดภัย ควรขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญโดยทันที หากคุณเชื่อว่ามีอันตรายร้ายแรงเกิดขึ้น ให้ติดต่อหน่วยบริการฉุกเฉินในพื้นที่ NIMH แนะนำให้ผู้ดูแลขอความช่วยเหลือทันทีเมื่อพฤติกรรมของเด็กไม่ปลอดภัย หรือเมื่อเด็กพูดถึงการทำร้ายตัวเองหรือผู้อื่น

วิธีง่ายๆ ในการตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้น

เป็นเวลาหลายวัน ให้สังเกตสี่สิ่งต่อไปนี้โดยไม่ต้องเปลี่ยนคำถามแต่ละข้อให้เป็นการทดสอบ: เกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น; เด็กอาจรู้สึกอย่างไร; คำตอบของคุณช่วยได้ชั่วคราวหรือเพียงครู่เดียว; และการถามซ้ำๆ นั้นรบกวนกิจกรรมปกติหรือไม่ หากเกิดขึ้นในช่วงเปลี่ยนผ่านที่เฉพาะเจาะจง และเด็กสามารถก้าวต่อไปได้ด้วยแผนการที่ชัดเจนและการสนับสนุน การปลอบโยนตามปกติอาจเพียงพอ หากความกังวลเกิดขึ้นซ้ำๆ ในสถานการณ์ต่างๆ ทวีความรุนแรงขึ้น หรือจำกัดชีวิตของเด็ก ให้นำบันทึกของคุณไปพบกุมารแพทย์หรือผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตเด็ก

การตอบสนองที่ได้ผลดีที่สุดมักจะเป็นทั้งการให้ความมั่นใจและความมั่นคง: ตอบคำถามที่แท้จริง รับรู้ถึงอารมณ์ และช่วยให้ลูกของคุณก้าวไปทีละเล็กทีละน้อย การถามคำถามซ้ำๆ เป็นข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งที่ลูกของคุณอาจต้องการ ไม่ใช่หลักฐานที่บ่งชี้ว่าลูกมีปัญหาหรือล้มเหลวในการเลี้ยงดู

แหล่งที่มา

More in เลี้ยงดูลูก