เลี้ยงดูลูก

การกำหนดขอบเขตเวลาการใช้หน้าจอโดยไม่ต้องทะเลาะกันบ่อยๆ: คู่มือสำหรับผู้ปกครองฉบับเริ่มต้น

เรียนรู้วิธีการกำหนดขอบเขตเวลาการใช้หน้าจอด้วยกิจวัตรที่คาดเดาได้ การเตือนล่วงหน้า การดำเนินการอย่างใจเย็น และการเปลี่ยนผ่านที่ดีขึ้น โดยไม่ต้องเปลี่ยนการส่งต่ออุปกรณ์ทุกครั้งให้กลายเป็นเรื่องทะเลาะวิวาท

การจำกัดเวลาการใช้หน้าจอจะทำได้ง่ายขึ้นมากเมื่อการสิ้นสุดไม่ได้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน สำหรับหลายครอบครัว การเปลี่ยนแปลงที่ได้ผลดีที่สุดคือการหยุดมองว่าการส่งต่ออุปกรณ์แต่ละครั้งเป็นการเจรจาต่อรองใหม่ และสร้างกิจวัตรที่คาดเดาได้แทน: ตัดสินใจว่าเมื่อใดจึงเหมาะสมที่จะใช้หน้าจอ ทำให้จุดหยุดมองเห็นได้ชัดเจน เตือนล่วงหน้าก่อนการเปลี่ยนผ่าน ดำเนินการอย่างใจเย็น และเตรียมกิจกรรมต่อไปที่เป็นไปได้ไว้ล่วงหน้า

นี่ไม่ได้หมายความว่าเด็กจะรู้สึกดีใจทุกครั้งที่ต้องหยุด เด็กอาจยังรู้สึกผิดหวัง หงุดหงิด หรือโกรธได้ เป้าหมายจึงแตกต่างออกไป คือ ทำให้ขอบเขตนั้นเข้าใจง่ายและทำซ้ำได้ เพื่อที่ผู้ปกครองไม่ต้องโต้เถียงกับเด็กทุกครั้ง สมาคมกุมารแพทย์แห่งอเมริกา (AAP) เน้นย้ำถึงแนวทางที่กว้างขึ้นเกี่ยวกับสื่อ ซึ่งคำนึงถึงเด็ก เนื้อหา วิธีการใช้สื่อเพื่อทำให้สงบ สิ่งที่สื่ออาจเบียดบัง และการสื่อสารในครอบครัว ไม่ใช่แค่จำนวนนาทีเดียวที่เป็นมาตรฐาน ดูคำแนะนำ 5 C ของ AAP เกี่ยวกับสื่อและคำแนะนำแผนสื่อสำหรับครอบครัว ของ AAP ได้

อันดับแรก คุณต้องรู้ว่าคุณกำลังพยายามเปลี่ยนแปลงอะไร

การกำหนดขอบเขตเวลาการใช้หน้าจอคือกฎที่ชัดเจนเกี่ยวกับเวลา สถานที่ ระยะเวลา หรือเงื่อนไขที่สามารถใช้อุปกรณ์ได้การเปลี่ยนผ่านคือการเปลี่ยนจากกิจกรรมหนึ่งไปสู่อีกกิจกรรมหนึ่ง เช่น จากการเล่นเกมไปรับประทานอาหาร จากการดูวิดีโอไปทำการบ้าน หรือจากการใช้แท็บเล็ตไปเข้านอน

ปัญหาเหล่านั้นมีความเกี่ยวข้องกัน แต่ก็ไม่เหมือนกันเสียทีเดียว ครอบครัวอาจกำหนดขีดจำกัดที่เหมาะสมไว้แล้ว แต่ก็ยังอาจประสบปัญหาในการปรับตัวได้ หากเด็กได้ยินคำว่า “ขออีกห้านาที” ซ้ำๆ หลายครั้ง หรือบางครั้งได้อุปกรณ์คืนหลังจากประท้วงอยู่นานพอสมควร จุดหยุดก็จะกลายเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน ความไม่แน่นอนนำไปสู่การเจรจาต่อรอง

ก่อนที่จะเปลี่ยนกฎ ให้ถามตัวเองว่าคุณต้องการลดเวลาการใช้หน้าจอลงเพื่อให้มีเวลาสำหรับอะไรบ้าง เช่น การนอนหลับ การรับประทานอาหาร การทำการบ้าน การเล่นกลางแจ้ง การออกกำลังกาย การอ่านหนังสือ เวลาอยู่กับครอบครัว หรือเพียงแค่การเข้านอนที่ง่ายขึ้น คำแนะนำของ AAP สนับสนุนให้ครอบครัวคิดถึงว่าสื่ออาจเข้ามา แย่งเวลาอะไรไปบ้าง แทนที่จะเน้นแค่เวลาทั้งหมดเพียงอย่างเดียว ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค (CDC) ก็ระบุเช่นกันว่าพฤติกรรมการใช้สื่อดิจิทัลอาจส่งผลต่อการนอนหลับ กิจกรรมทางกาย สมาธิ และสุขภาพจิต โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อใช้สื่อไม่ถูกเวลา ดู ภาพรวม เกี่ยวกับ พฤติกรรมการใช้สื่อดิจิทัลและสุขภาพได้จาก CDC

ขั้นตอนที่ 1: สร้างกฎก่อนที่หน้าจอจะเปิดขึ้น

เริ่มต้นด้วยการกำหนดข้อจำกัดหนึ่งหรือสองข้อที่คุณสามารถบังคับใช้ได้จริง สำหรับเด็กเล็ก อาจจะเป็น “ดูทีวีได้หนึ่งครั้งหลังอาหารว่าง” หรือ “เล่นแท็บเล็ตได้แค่ก่อนอาหารเย็น” สำหรับเด็กโต อาจจะเป็น “เล่นเกมได้หลังทำการบ้านเสร็จ และต้องเลิกเล่นตอน 20.00 น.” หลีกเลี่ยงการสร้างกฎเกณฑ์มากมายในวันแรก

เมื่อใดก็ตามที่เป็นไปได้ ควรให้เด็กมีส่วนร่วมในการกำหนดโครงสร้างโดยไม่ต้องมอบขอบเขตสุดท้ายให้เด็กตัดสินใจ พวกเขาอาจสามารถเลือกได้ว่าจะดูรายการอะไร จะเล่นเกมอะไร หรือว่าเวลาอยู่หน้าจอจะเกิดขึ้นก่อนหรือหลังกิจกรรมอื่นๆ ที่ยืดหยุ่นได้ คำแนะนำของ AAP ระบุว่า การปฏิบัติตามข้อจำกัดมักจะง่ายขึ้นเมื่อเด็กมีส่วนร่วมในการออกแบบข้อจำกัดเหล่านั้น และเมื่อผู้ปกครองอธิบายเหตุผลของกฎนั้น

ผู้ปกครองและเด็กเล็กนั่งอยู่ที่โต๊ะในครัว มองดูแผนภูมิแสดงกิจวัตรประจำวันแบบง่ายๆ ด้วยกัน โดยมีแท็บเล็ตวางอยู่ด้านข้าง
แผนการที่เรียบง่ายจะได้ผลดีที่สุดเมื่อกำหนดจุดหยุดก่อนที่จะเริ่มใช้งานอุปกรณ์ ไม่ใช่เจรจากันในขณะที่จำเป็นต้องปิดอุปกรณ์

กฎพื้นฐานสำหรับผู้เริ่มต้นที่มีประโยชน์นั้นประกอบด้วยสามส่วน:

  • เริ่มต้นเมื่อใด เช่น หลังทำการบ้านเสร็จ หรือหลังทานอาหารว่าง
  • เมื่อใดจะจบลง:ตามเวลาที่กำหนด เช่น หลังจบตอนหนึ่ง หลังจบการแข่งขันหนึ่งนัด หรือเมื่อตัวจับเวลาหมดเวลา
  • สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไป:รับประทานอาหารเย็น อาบน้ำ อ่านหนังสือ เล่นนอกบ้าน เล่นเกมกระดาน หรือกิจกรรมอื่น ๆ ที่คาดเดาได้

เขียนตารางกิจวัตรประจำวันลงไป หรือจัดทำเป็นตารางเวลาแบบภาพ หากวิธีนั้นช่วยให้ลูกของคุณเข้าใจได้ง่ายขึ้น ศูนย์ความเป็นเลิศด้านสื่อสังคมออนไลน์และสุขภาพจิตเยาวชนของสมาคมกุมารแพทย์แห่งอเมริกา (AAP) ระบุว่า ตารางเวลาและปฏิทินสามารถทำให้ความคาดหวังชัดเจนขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเด็กที่ตอบสนองได้ดีต่อโครงสร้างแบบภาพ ดูคำแนะนำเกี่ยวกับการกำหนดข้อจำกัดเวลาในการใช้เทคโนโลยีได้จาก ที่นี่

ขั้นตอนที่ 2: ทำให้ตอนจบคาดเดาได้

การทะเลาะวิวาทหลายครั้งเริ่มต้นขึ้นเพราะผู้ใหญ่ประกาศจบกิจกรรมในจังหวะที่เด็กกำลังจดจ่ออยู่กับสิ่งนั้นมากที่สุด การแจ้งเตือนล่วงหน้าจะช่วยให้เด็กมีเวลาทำกิจกรรมให้จบตามธรรมชาติและปรับความคิดไปสู่สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

สำหรับเด็กบางคน ตัวจับเวลาช่วยได้ เพราะสัญญาณนั้นคาดเดาได้และไม่ได้เป็นการสั่งการอย่างกระทันหัน การตั้งค่าอุปกรณ์ยังสามารถหยุดชั่วคราวหรือจำกัดการเข้าถึงได้ สมาคมกุมารแพทย์แห่งอเมริกา (AAP) แนะนำว่าผู้ปกครองควรอธิบายการควบคุมเหล่านั้นให้ลูกฟัง แทนที่จะใช้เป็นเครื่องมือสอดแนมลับๆ หรือการลงโทษแบบไม่ทันตั้งตัว ดูคำแนะนำของ AAP เกี่ยวกับการควบคุมโดยผู้ปกครอง

คุณแม่นั่งอยู่ข้างลูกโดยใช้แท็บเล็ต ขณะที่นาฬิกาจับเวลาปรากฏอยู่บนโต๊ะ เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเวลาใช้งานหน้าจอใกล้จะหมดลงแล้ว
การแจ้งเตือนหรือการจับเวลาจะช่วยลดความน่าตกใจของการเปลี่ยนผ่านได้ จุดประสงค์คือเพื่อให้คาดการณ์ได้ ไม่ใช่การใช้การนับถอยหลังเป็นเครื่องมือข่มขู่

การเตือนไม่จำเป็นต้องซับซ้อน แค่พูดว่า “เหลืออีกสิบนาที” แล้วตามด้วย “เหลืออีกสองนาที” ก็อาจเพียงพอสำหรับเด็กบางคน ส่วนเด็กอีกคนอาจทำได้ดีกว่าถ้าพูดว่า “ดูตอนนี้ให้จบ” หรือ “นี่เป็นรอบสุดท้ายแล้ว” สิ่งสำคัญคือผู้ปกครองไม่ควรยืดเวลาหยุดที่ตกลงกันไว้ไปเรื่อยๆ เพียงเพราะเด็กถามซ้ำๆ

การเล่นอัตโนมัติอาจทำให้การจบวิดีโอทำได้ยากขึ้น เพราะวิดีโอใหม่จะเริ่มเล่นก่อนที่เด็กจะเลือกดูต่อ คำแนะนำของ AAP เกี่ยวกับแผนสื่อสำหรับครอบครัวแนะนำให้ปิดการเล่นอัตโนมัติและการแจ้งเตือนที่ไม่จำเป็นเมื่อทำได้ การจบวิดีโอในช่วงจังหวะที่เหมาะสม เช่น ตอนจบของตอน ก็อาจง่ายกว่าการหยุดเรื่องราวกลางคัน

ขั้นตอนที่ 3: ใช้คำพูดให้น้อยลงเมื่อถึงเวลาต้องหยุด

เมื่อหมดเวลาแล้ว ให้หลีกเลี่ยงการเริ่มต้นการถกเถียงเรื่องเดิมซ้ำอีก การพูดสั้นๆ จะเข้าใจง่ายกว่าการบรรยาย เช่น “หมดเวลาเล่นหน้าจอแล้ว วางแท็บเล็ตชาร์จได้เลย” ถ้าเด็กคัดค้าน ให้รับฟังความรู้สึกนั้นโดยไม่เปลี่ยนแปลงขอบเขต เช่น “แม่รู้ว่าหนูอยากเล่นต่อ มันยากที่จะห้ามสิ่งที่สนุก”

นี่ไม่ใช่เวลาที่จะพิสูจน์ว่ากฎของคุณนั้นสมเหตุสมผล คำแนะนำของ AAP เกี่ยวกับการควบคุมอารมณ์โกรธขณะใช้หน้าจอ แนะนำให้ผู้ปกครองใจเย็น หลีกเลี่ยงการตำหนิยาวๆ ในระหว่างที่เด็กกำลังงอแง และกำหนดขีดจำกัดเวลาใช้หน้าจอ แหล่งข้อมูลเดียวกันนี้ระบุว่า การที่เด็กหยุดใช้หน้าจอได้ยากไม่ได้หมายความว่าเด็กนั้น “ติด” เทคโนโลยีเสมอไป กิจกรรมดิจิทัลที่สนุกสนานนั้นยากที่จะเลิกทำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเด็กที่ยังเรียนรู้การควบคุมอารมณ์อยู่ ดูคำแนะนำของ AAP เกี่ยวกับเวลาใช้หน้าจอและการควบคุมอารมณ์โกรธได้ที่นี่

เด็กน้อยคนหนึ่งส่งแท็บเล็ตให้ผู้ปกครองอย่างใจเย็น ที่โต๊ะซึ่งมีบล็อก ดินสอ และกระดาษเตรียมพร้อมสำหรับกิจกรรมต่อไป
การส่งต่อเด็กอย่างใจเย็นจะทำได้ง่ายขึ้นเมื่อผู้ปกครองใช้คำบอกใบ้สั้นๆ ที่คุ้นเคย และกิจกรรมต่อไปก็ปรากฏให้เห็นแล้ว

หากเด็กปฏิเสธที่จะส่งอุปกรณ์ให้ ให้มุ่งเน้นไปที่การยุติสถานการณ์ตามที่วางแผนไว้ แทนที่จะเพิ่มผลลัพธ์ที่ไม่เกี่ยวข้องในขณะที่อารมณ์กำลังพลุ่งพล่าน ความปลอดภัยทางกายภาพต้องมาก่อน หากเด็กเล็กแสดงพฤติกรรมก้าวร้าว ให้สร้างระยะห่าง ป้องกันการตีหรือการขว้างปาตามความจำเป็น และพยายามทำให้สงบลงแทนที่จะโต้เถียง

ขั้นตอนที่ 4: มอบจุดหมายต่อไปให้สมอง

“ปิดมันซะ” เป็นคำสั่งให้หยุด ไม่ใช่แผนการเปลี่ยนไปทำกิจกรรมอื่น เด็กมักจะทำได้ดีกว่าเมื่อกิจกรรมต่อไปเป็นรูปธรรม สมาคมกุมารแพทย์แห่งอเมริกา (AAP) อธิบายถึงกลยุทธ์ที่บางครั้งเรียกว่า “ การยกระดับ”คือ การเปลี่ยนจากกิจกรรมหน้าจอที่ดึงดูดความสนใจสูงไปสู่กิจกรรมอื่นที่เด็กชื่นชอบเช่นกัน เช่น ดนตรี หนังสือเล่มโปรด การเล่นกลางแจ้ง สัตว์เลี้ยง เกมง่ายๆ หรือการใช้เวลากับผู้ปกครอง

นี่ไม่ได้หมายความว่าทุกครั้งที่หน้าจอจบลงจะต้องมีรางวัล จุดประสงค์คือการทำให้ขั้นตอนต่อไปของกิจวัตรประจำวันนั้นชัดเจนและคุ้มค่า หากขั้นตอนต่อไปคือ "ไปหาอะไรทำกันเถอะ" เสมอ ความแตกต่างระหว่างกิจกรรมดิจิทัลที่กระตุ้นความสนใจกับทางเลือกที่ไม่ชัดเจนอาจทำให้การเปลี่ยนผ่านยากขึ้น

พ่อแม่และลูกยิ้มแย้มขณะเล่นเกมกระดานสีสันสดใสด้วยกันบนพื้นหลังจากเลิกเล่นหน้าจอแล้ว
กิจกรรมนอกห้องเรียนที่น่าสนใจสามารถช่วยให้เด็กกลับมาเชื่อมต่อกับช่วงเวลาต่อไปของวันได้ แทนที่จะจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ถูกพรากไปเท่านั้น

ถ้าเด็กยังคงร้องไห้โวยวายอยู่ล่ะ?

การที่เด็กแสดงอาการควบคุมอารมณ์ไม่ได้หมายความว่าแผนล้มเหลวเสมอไป เด็กอาจเหนื่อย หิว เครียด ถูกกระตุ้นมากเกินไป หรือแค่ผิดหวัง หากขอบเขตที่กำหนดไว้ปลอดภัยและสมเหตุสมผล คุณสามารถรักษาขอบเขตนั้นไว้ได้ในขณะที่ช่วยให้เด็กควบคุมอารมณ์ได้

ใช้เสียงที่สงบและใช้คำพูดให้น้อยที่สุด ให้พื้นที่ส่วนตัวหากนั่นช่วยได้ เด็กบางคนอาจได้รับประโยชน์จากสถานที่เงียบสงบที่คุ้นเคย พูดคุยกับเด็กอีกครั้งหลังจากที่เด็กสงบลงแล้ว แทนที่จะพยายามสอนบทเรียนในขณะที่เด็กกำลังทุกข์ใจอย่างรุนแรง

สิ่งที่คุณควรหลีกเลี่ยงคือการสอนโดยไม่ตั้งใจว่าการแสดงอารมณ์ฉุนเฉียวจะทำให้ได้ใช้หน้าจออีกครั้ง หากทุกครั้งที่เด็กแสดงอาการต่อต้านรุนแรงขึ้น เด็กอาจเรียนรู้ว่าการแสดงอารมณ์ที่รุนแรงขึ้นจะทำให้กฎเปลี่ยนไป ความสม่ำเสมอไม่ได้หมายความว่าต้องใช้ความรุนแรง แต่หมายความว่าขอบเขตเดิมยังคงอยู่แม้หลังจากอารมณ์นั้นผ่านไปแล้ว

ปรับแผนให้เหมาะสมกับอายุและกิจกรรม

สถานการณ์สิ่งที่มักจะช่วยได้สิ่งที่ควรหลีกเลี่ยง
เด็กวัยหัดเดินหรือเด็กก่อนวัยเรียนขั้นตอนการทำงานที่มองเห็นได้ชัดเจน คำเตือนสั้นๆ ตัวเลือกที่ง่าย และกิจกรรมต่อไปที่ชัดเจนการอธิบายยาวเหยียดระหว่างที่กำลังโมโห
เด็กวัยเรียนตัวจับเวลา จุดหยุดที่ตกลงกันไว้ การวางแผนร่วมกัน ตำแหน่งอุปกรณ์ที่คาดเดาได้เปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ไปมาโดยไม่ให้คำอธิบาย
วัยรุ่นตอนต้นหรือวัยรุ่นมีการหารือล่วงหน้า ให้เหตุผลที่ชัดเจน ให้ข้อมูลเกี่ยวกับช่วงเวลา และเคารพข้อผูกพันทางสังคมยึดทรัพย์โดยฉับพลันทุกครั้งที่มีข้อขัดแย้ง
เกมออนไลน์หรือกิจกรรมกลุ่มแบบสดเมื่อทำได้ ควรกำหนดตอนจบให้เกี่ยวข้องกับการแข่งขันหรือจุดหยุดที่ทราบแน่ชัดเริ่มรอบใหม่ใกล้กับเวลาตัดรอบมากเกินไป

เด็กโตมักต้องการการมีส่วนร่วมในแผนมากกว่า เพราะอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์นั้นเชื่อมโยงกับโรงเรียน มิตรภาพ ความคิดสร้างสรรค์ และชีวิตทางสังคม ไม่ใช่แค่ความบันเทิงเท่านั้น การกำหนดขอบเขตที่ละเลยหน้าที่เหล่านั้นจึงยากต่อการปฏิบัติตามและอาจก่อให้เกิดความขัดแย้งที่ไม่จำเป็น

ข้อผิดพลาดทั่วไปที่ทำให้ข้อจำกัดกลายเป็นความขัดแย้ง

ตั้งกฎขึ้นมาก็ต่อเมื่อคุณรู้สึกรำคาญแล้วเท่านั้น

หากผู้ปกครองรอจนกระทั่งรู้สึกว่าการใช้หน้าจอมากเกินไป การจำกัดเวลาอาจดูเหมือนเป็นการลงโทษที่หุนหันพลันแล่น ควรตัดสินใจเรื่องตารางเวลาในช่วงเวลาที่สงบดีกว่า

การใช้หน้าจอเป็นเครื่องมือสงบสติอารมณ์ที่เชื่อถือได้เพียงอย่างเดียว

บางครั้งหน้าจอก็มีประโยชน์ในระหว่างการเดินทาง การเจ็บป่วย หรือวันที่ยากลำบากเป็นพิเศษ แต่สิ่งที่น่ากังวลคือเมื่อมันกลายเป็นวิธีหลักที่เด็กใช้รับมือกับความเบื่อหน่าย ความหงุดหงิด หรือความทุกข์ใจ กรอบแนวคิด 5 C ของ AAP (American Academy of Pediatrics) ขอให้ครอบครัวพิจารณาโดยเฉพาะว่าสื่อถูกนำมาใช้เพื่อทำให้สงบ อย่างไร และเด็กมีวิธีอื่นในการควบคุมอารมณ์หรือไม่

คาดหวังให้เด็กปฏิบัติตามกฎที่ผู้ใหญ่เพิกเฉย

พ่อแม่ไม่จำเป็นต้องมีข้อจำกัดที่เหมือนกันทุกประการ แต่กฎภายในบ้านควรสมเหตุสมผล หากมื้อเย็นปราศจากหน้าจอ ผู้ใหญ่ก็สามารถวางโทรศัพท์ของตนเองลงได้เช่นกัน สมาคมกุมารเวชศาสตร์แห่งอเมริกาเน้นย้ำอยู่เสมอถึงการเป็นแบบอย่างที่ดีในเรื่องการใช้สื่อดิจิทัลอย่างมีสุขภาพดี

การเปลี่ยนแปลงกฎหลายข้อพร้อมกัน

หากครอบครัวของคุณใช้เครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ตลอดทั้งเย็น การเปลี่ยนมาใช้ตารางเวลาที่เข้มงวดมากเกินไปในเวลากลางคืนอาจก่อให้เกิดความขัดแย้งมากกว่าที่จำเป็น เริ่มต้นด้วยการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดก่อน เช่น เวลารับประทานอาหารเย็นหรือเวลานอน และทำให้กิจวัตรนั้นมั่นคงก่อนที่จะเพิ่มข้อจำกัดอื่น ๆ

การมองการประท้วงทุกครั้งเป็นการท้าทาย

เด็กอาจไม่ชอบกฎ แต่ก็ยังเรียนรู้ที่จะปฏิบัติตามได้ การแสดงออกว่าผิดหวังไม่จำเป็นต้องลงโทษใหม่ ให้เน้นไปที่พฤติกรรมที่คุณต้องการ เช่น การใช้มืออย่างปลอดภัย การใช้ภาษาที่สุภาพเหมาะสมกับพัฒนาการ และการช่วยให้การเปลี่ยนผ่านเป็นไปอย่างราบรื่น

จะดูได้อย่างไรว่าแผนนั้นได้ผลหรือไม่

อย่าตัดสินความสำเร็จจากว่าลูกของคุณไม่เคยบ่นเลย ให้สังเกตการเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดภายในไม่กี่สัปดาห์:

  • จุดหยุดนั้นคาดเดาได้ง่ายขึ้น
  • คุณพูดซ้ำตัวเองน้อยลง
  • การโต้เถียงจะสั้นลงหรือรุนแรงน้อยลง
  • ลูกของคุณเริ่มตรวจสอบนาฬิกาจับเวลาหรือตารางเวลาด้วยตนเองแล้ว
  • การใช้เวลาอยู่หน้าจอมีโอกาสน้อยที่จะไปเบียดบังเวลานอน เวลาทานอาหาร เวลาทำการบ้าน เวลาออกกำลังกาย หรือเวลาทำกิจกรรมกับครอบครัว
  • พ่อแม่ปฏิบัติตามกิจวัตรเดิมอย่างสม่ำเสมอมากขึ้น

หากการเปลี่ยนผ่านขั้นตอนใดขั้นตอนหนึ่งยังคงยากอยู่ ให้ลองเปลี่ยนตัวแปรทีละอย่าง ลองใช้การแจ้งเตือนล่วงหน้ามากขึ้น จุดหยุดที่ชัดเจนขึ้น การแบ่งเนื้อหาที่เป็นธรรมชาติมากขึ้น หรือกิจกรรมถัดไปที่ดีกว่า หลีกเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงกฎทั้งหมดซ้ำๆ เพราะจะทำให้ยากที่จะรู้ว่าอะไรช่วยได้จริง

เมื่อไหร่ควรขอความช่วยเหลือเพิ่มเติม

การต่อต้านเป็นครั้งคราวเป็นเรื่องปกติ ควรปรึกษากุมารแพทย์หากลูกของคุณมีอาการงอแงเกี่ยวกับหน้าจอเกือบทุกครั้ง แม้ว่าจะมีการวางแผนอย่างรอบคอบและสม่ำเสมอแล้ว หรือหากการใช้สื่อดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในเรื่องการนอนหลับ สุขอนามัย การรับประทานอาหาร การเรียน การ1ความสัมพันธ์ในครอบครัว หรือกิจกรรมทางสังคม สมาคมกุมารแพทย์แห่งอเมริกา (AAP) ยังแนะนำให้ขอความช่วยเหลือเมื่อเด็กดูเหมือนจะไม่สามารถทนต่อความเบื่อหน่ายหรือความหงุดหงิดธรรมดาๆ ได้โดยปราศจากอุปกรณ์ หรือเริ่มปลีกตัวออกจากชีวิตจริง

ผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตสามารถช่วยพิจารณาภาพรวมที่กว้างขึ้นได้ รวมถึงการนอนหลับ ความเครียด ความต้องการด้านพัฒนาการ สมาธิ อารมณ์ กิจวัตรประจำวันของครอบครัว และประเภทของสื่อที่ใช้ ซึ่งมีประโยชน์มากกว่าการพยายามระบุพฤติกรรมจากช่วงเปลี่ยนผ่านที่ยากลำบากเพียงครั้งเดียว

รายการตรวจสอบเบื้องต้นแบบง่ายๆ

  • เลือกข้อจำกัดเรื่องเวลาอยู่หน้าจอที่สำคัญที่สุดเพียงข้อเดียว
  • กำหนดเวลาเริ่มต้น เวลาสิ้นสุด และกิจกรรมถัดไปก่อนที่หน้าจอจะเปิดขึ้น
  • บอกกฎให้เด็กฟังในขณะที่เด็กอยู่ในอารมณ์สงบ
  • หากวิธีดังกล่าวช่วยให้คาดการณ์ได้ ให้ใช้การแจ้งเตือนล่วงหน้าหรือตัวจับเวลา
  • ควรจบการเดินทาง ณ จุดหยุดที่เป็นธรรมชาติ หากทำได้
  • เมื่อหมดเวลา ให้ใช้คำพูดสั้นๆ และสุภาพ
  • ยอมรับความผิดหวังโดยไม่ต้องเปิดข้อจำกัดนั้นใหม่
  • เตรียมกิจกรรมออฟไลน์ที่สมจริงไว้ให้พร้อม
  • จงปฏิบัติตามกฎระเบียบของครัวเรือนด้วยตนเองเมื่อจำเป็น
  • ทบทวนแผนหลังจากผ่านไปหนึ่งหรือสองสัปดาห์ แล้วปรับเปลี่ยนทีละอย่าง

ขอบเขตเวลาการใช้หน้าจอที่ยั่งยืนที่สุดไม่ใช่ขอบเขตที่เข้มงวดที่สุด แต่เป็นขอบเขตที่ครอบครัวของคุณสามารถอธิบาย ย้ำ และปฏิบัติตามได้อย่างสม่ำเสมอจนเด็กเข้าใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ความคาดเดาได้จะลดความจำเป็นในการเจรจาต่อรอง ในขณะที่การปฏิบัติตามอย่างใจเย็นจะสอนให้เด็กเข้าใจว่าความรู้สึกที่รุนแรงเป็นสิ่งที่ยอมรับได้แม้ว่าจะมีขอบเขตอยู่ก็ตาม

More in เลี้ยงดูลูก