อยากมีลูกมานานแล้วแต่ยังไม่เห็นวี่แวว? ถ้าอย่างนั้นอย่ามองข้ามข้อเท็จจริง 10 ประการที่ทำให้คุณตั้งครรภ์ได้ง่ายขึ้น
1. รู้จักวงจรของตัวเอง
คุณจะมีโอกาสตั้งครรภ์ได้ดีขึ้นหากคุณเข้าใจรอบเดือนของคุณ ระยะวอร์มอัพหรือที่เรียกว่าระยะฟอลลิคูลาร์จะเริ่มในวันแรกที่คุณมีเลือดออกในช่วงที่คุณมีประจำเดือน เมื่อเป็นเช่นนั้นร่างกายจะหลั่งฮอร์โมนเช่นฮอร์โมนกระตุ้นรูขุมขน (FSH) ซึ่งทำให้ไข่ภายในรังไข่พัฒนา ระหว่างวันที่ 2 และ 14 ของวงจรฮอร์โมนเหล่านี้ยังช่วยข้นเยื่อบุของมดลูกจึงพร้อมสำหรับการปฏิสนธิ
วิวัฒนาการของกระบวนการตกไข่
รอบเดือนของผู้หญิงโดยเฉลี่ยคือ 28–35 วัน การตกไข่จะเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 11 ถึงวันที่ 21 ของวงจรของคุณ ในขณะนั้นฮอร์โมน Luteinizing (LH) ในร่างกายจะถูกกระตุ้นและส่งสัญญาณให้ไข่สุกจะถูกปล่อยออกมา ในขณะเดียวกันมูกปากมดลูกจะลื่นเพื่อช่วยให้อสุจิพบกับไข่
ขั้นตอนสุดท้ายของวงจร
ในช่วงครึ่งหลังของรอบเดือนฮอร์โมนโปรเจสเตอโรนจะแทรกซึมเพื่อช่วยเตรียมเยื่อบุมดลูกเพื่อรองรับการปฏิสนธิของไข่ ไข่จะสลายตัวหากไม่ได้รับการปฏิสนธิหรือปลูกถ่ายทำให้ระดับฮอร์โมนโปรเจสเตอโรนลดลง ประมาณ 12-16 วันต่อมาไข่พร้อมกับเลือดและเนื้อเยื่อจากเยื่อบุจะถูกปล่อยออกจากร่างกาย กระบวนการนี้หรือที่เรียกว่าการมีประจำเดือนมักใช้เวลา 3–7 วัน
2. การคำนวณเวลา
ผู้หญิงมีไข่ตั้งแต่แรกเกิด 1-2 ล้านฟอง แต่ปล่อยไข่ประมาณ 300–400 ฟองผ่านการตกไข่ โดยปกติคุณจะปล่อยไข่ 1 ฟองต่อเดือน ไข่จะเคลื่อนที่ไปตามท่อหนึ่งในสองท่อที่เชื่อมต่อจากรังไข่ไปยังมดลูก หากถึงเวลาที่เหมาะสมก็สามารถปฏิสนธิอสุจิระหว่างทางไปยังโพรงมดลูกได้ นอกจากนี้หากไข่ไม่ได้รับการปฏิสนธิภายใน 24 ชั่วโมงหลังจากออกจากรังไข่ไข่จะหายไป อสุจิสามารถอยู่ในร่างกายของคุณได้ 3 ถึง 5 วัน ดังนั้นการรู้เวลาตกไข่จะช่วยให้คุณและสามีวางแผนได้อย่างเหมาะสมเพื่อเพิ่มการเจริญพันธุ์
3. ติดตามวันที่มีโอกาสสูงสุด
เวลาที่ดีที่สุดในการตั้งครรภ์คือการมีเพศสัมพันธ์ 1 ถึง 2 วันก่อนการตกไข่ หากรอบปกติของคุณลดลงเหลือ 28 วันให้นับย้อนกลับไป 14 วันนับจากที่ประจำเดือนรอบถัดไปของคุณมาถึง จากนั้นคุณควรวางแผนเรื่องเซ็กส์ในวันนี้ อย่างไรก็ตามคุณและคู่ของคุณไม่ควร "เคลื่อนไหว" ตลอดเวลาเกินไปเพราะวิทยาศาสตร์พิสูจน์แล้วว่าคุณภาพของอสุจิของคุณจะลดลงหากคุณมีเซ็กส์ทุกวัน
4. รู้เวลาตกไข่ผ่านอุณหภูมิของร่างกาย
หลังจากที่ร่างกายปล่อยไข่ออกมาฮอร์โมนโปรเจสเตอโรนจะทำงานเพื่อสร้างและรักษาเยื่อบุมดลูก ดังนั้นอุณหภูมิร่างกายของคุณจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อยจากปกติ การใช้เทอร์โมมิเตอร์ทุกเช้าหลังตื่นนอนสามารถช่วยดูว่าคุณกำลังตกไข่หรือไม่ นอกจากนี้หลายคนจำเวลาตกไข่ได้ง่ายด้วยสัญญาณ : ปรารถนามากขึ้นเมือกขาวมากขึ้น ...
5. ทำนายช่วงเวลาตกไข่ด้วยฮอร์โมน
ฮอร์โมนลูทีไนซิ่งที่มีความเข้มข้นสูง (LH) ช่วยกระตุ้นการสุกของไข่จากรังไข่ประมาณ 36 ชั่วโมงก่อนที่ไข่จะออก วิธีหนึ่งที่จะช่วยให้คุณทราบได้ว่าคุณตกไข่เมื่อใดคือการใช้แถบทดสอบ การทดสอบการตกไข่จะตรวจระดับ LH ของคุณผ่านทางปัสสาวะและให้ผลลัพธ์เพื่อให้คุณสามารถวางแผนความสัมพันธ์ได้ในเวลาที่เหมาะสม
6. น้ำหนักตัวมีผลต่อการเจริญพันธุ์
คุณจะลดโอกาสในการตั้งครรภ์หากคุณมีน้ำหนักเกินหรือเป็นโรคอ้วน จากการศึกษาพบว่าผู้หญิงที่มีดัชนีมวลกายสูงกว่าปกติ (IBM) ใช้เวลานานกว่าผู้หญิงที่มีดัชนี IBM ปกติถึงสองเท่า นอกจากนี้โรคอ้วนยังอาจทำให้เกิดาวะมีบุตรยากและระดับฮอร์โมนเพศชายต่ำในผู้ชาย ดังนั้นหากคุณลดน้ำหนักได้ 5–10% คุณจะสามารถปรับปรุงอัตราการตกไข่และการตั้งครรภ์ได้อย่างมาก อย่างไรก็ตามคุณควรมีแผนการลดน้ำหนักที่เหมาะสมเพื่อไม่ให้เป็นอันตรายต่อสุขภาพของคุณหรือส่งผลเสียต่อภาวะเจริญพันธุ์ การลดน้ำหนักที่มากเกินไปจะทำให้มีโอกาสเป็นหมันสูงขึ้น
7. อายุมีผลต่อโอกาสในการตั้งครรภ์
ความสามารถในการเป็นแม่ของคุณจะลดลงเมื่ออายุของคุณค่อยๆเพิ่มขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากอายุ 30 ปี นอกจากนี้โอกาสในการปฏิสนธิสำเร็จด้วยวิธีทางการแพทย์ก็ไม่ได้ผลอีกเช่นกัน ผู้เชี่ยวชาญแนะนำให้ไปพบแพทย์เพื่อตรวจสุขภาพและวางแผนที่จะช่วยให้ตั้งครรภ์ได้สำเร็จในกรณีที่คุณอายุต่ำกว่า 35 ปีและพยายามมีลูกในช่วง 12 เดือนก่อนหน้านี้ แต่ไม่ได้ผลหรืออายุมากกว่า 36 ปี
8. ภาวะเจริญพันธุ์ในผู้สูงอายุ
จากการศึกษาพบว่าจำนวนอสุจิและการเคลื่อนไหวของพวกมันลดลงเมื่อผู้ชายอายุมากขึ้นพร้อมกับความสามารถในการมีเซ็กส์ไม่เต็มที่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่ในความเป็นจริงสุภาพบุรุษก็ยังสามารถเป็นพ่อได้เมื่ออายุมากเกินไป หากคู่ของคุณอายุ 45 ปีขึ้นไปคุณสองคนจะมีลูกนานกว่าคู่อื่น ๆ ไปที่โรงพยาบาลคลอดบุตรเพื่อขอคำแนะนำและข้อเสนอแนะที่มีประสิทธิภาพ
เพิ่มความอุดมสมบูรณ์ในผู้ชาย
เพื่อเพิ่มโอกาสให้กับคุณทั้งคู่คุณสามารถใช้วิธีการดังต่อไปนี้:
จัดการความเครียดของคุณให้ดี
หลีกเลี่ยงการใช้แอลกอฮอล์และยาสูบมากเกินไป
ควบคุมน้ำหนัก
อาหารมีสังกะสีในปริมาณสูง (เช่นเนื้อสัตว์อาหารทะเลไข่) และวิตามินอี
รักษาลูกอัณฑะให้เย็น (การอาบน้ำร้อนหรือห้องซาวน่าที่มีอุณหภูมิสูงจะช่วยลดจำนวนอสุจิ)
9. การรักษาภาวะมีบุตรยาก
มีหลายสาเหตุของภาวะมีบุตรยากดังนั้นคุณและคู่ของคุณควรไปโรงพยาบาลเพื่อรับการตรวจและหาสาเหตุที่ถูกต้องที่สุด วิธีการรักษาโรค ได้แก่ :
ใช้ยารักษาภาวะเจริญพันธุ์เพื่อเพิ่มโอกาสในการตกไข่
การปฏิสนธิในหลอดทดลอง ไข่ของคุณจะถูกกำจัดออกจากร่างกายและได้รับการหล่อเลี้ยงเพื่อเพิ่มความอุดมสมบูรณ์จากนั้นจึงฝังเข้าไปในโพรงมดลูก
10. สัญญาณของการตั้งครรภ์ในระยะเริ่มแรก
ช่วงปลาย
ปัสสาวะบ่อย
เหนื่อยง่าย
คลื่นไส้ในตอนเช้าหรือตลอดทั้งวัน
หน้าอกตึง


