Jeśli zwrócisz uwagę, zobaczysz, że małe dzieci zawsze mają wypowiedzi, które zaskakują dorosłych. Można powiedzieć, że świat w oczach dzieci jest tak bardzo różowy, a także pełen przygód, że każdy chciałby raz wrócić do dzieciństwa, aby ponownie doświadczyć tego uczucia.
Badania naukowe dowiodły, że 11 lat to czas, w którym małe dzieci zaczynają w pełni i w pełni postrzegać otaczający je świat, niewiele różniący się od dorosłych. W tej chwili dzieci mogą ocenić i znaleźć sposoby rozwiązania problemu, a nawet zaplanować przyszłość.
Wręcz przeciwnie, przed 11 rokiem życia dzieci będą miały zupełnie inne spojrzenie na świat. W tym wieku dzieci nie mają wystarczającego doświadczenia, kapitału żywego, aby w pełni zrozumieć, co się dzieje. Pozwól aFamilyToday Health śledzić poniższe udostępnienia, aby zobaczyć, jak świat, który widzi Twoje dziecko, będzie się różnił od Twojego.
1. Bogata wyobraźnia
Małe dzieci nie będą w stanie odróżnić rzeczywistego od wyobrażonego obrazu do pewnego wieku. Dlatego dzieci zawsze potwierdzają to, co uważają za prawdziwe i prawdziwe. Nawet gdy dzieci słyszą coś od innych, nie wierzą za bardzo, jak sądzą dorośli.
Naukowcy przeprowadzają również wiele badań i potwierdzają, że w percepcji małych dzieci zawsze istnieją dwa równoległe obszary, którymi są wyobraźnia i rzeczywistość, ponieważ dzieci nadal nie mogą zrozumieć, która wiedza jest dobra, a która zła.
2. Brak umiejętności abstrakcyjnego myślenia
Rzeczywistość pokazuje, że dzieci poniżej 11 roku życia myślą tylko o rzeczywistych rzeczach, nie są zdolne do myślenia abstrakcyjnego. Psycholog Rudolph Schaffer przeprowadził eksperyment dotyczący zdolności dzieci do myślenia abstrakcyjnego. W eksperymencie poprosił dwie grupy dzieci: 9-latkę i 11-latkę, aby znalazły dodatkowe miejsce na ciele, aby założyć dodatkowe oko.
Dzieci w grupie 9-latków wskazują na czoło z tego prostego powodu, że oczy też znajdują się w pobliżu. W międzyczasie grupa 11-latków jest w stanie myśleć bardziej abstrakcyjnie, więc wybrali różne opcje, takie jak umieszczenie oczu na dłoni, aby móc widzieć za sobą.
3. Nauka języka obcego to bardzo prosta sprawa
Małe dzieci mogą z łatwością nauczyć się języka, podczas gdy dorośli mają trudności i zajmuje to trochę więcej czasu. Językoznawca Noam Chomsky wyjaśnia to, ponieważ w ludzkim mózgu zawsze istnieje obszar podobny do skrzynki narzędziowej, który łączy wszystkie reguły, składnię i struktury zdań w językach.
Miliony komórek mózgowych będą odpowiedzialne za zdolności poznawcze i językowe dzieci, wbudowane w złożone bloki zarządzania. Te systemowe blokady przestaną rosnąć w wieku 10 lat. Dlatego im większy staje się, tym trudniej jest nauczyć się języka obcego.
4. Wszystko może stać się niewidzialne i zniknąć
W oczach dzieci, zwłaszcza poniżej 1 roku życia, coś, czego nie widzą, zniknie na zawsze. Psycholog Jean Piaget opracował teorię trwałości przedmiotów i udowodnił, że percepcja istnienia przedmiotu zależy od wieku widza. W przypadku dziecka nie jest ono w stanie w pełni zrozumieć istnienia przedmiotu, gdy jest on niewidzialny.
5. Czystość oczu Twojego dziecka jest również różna w zależności od etapu
Naukowcy wykazali, że niemowlęta nie są w stanie rozróżnić twarzy osób, z którymi się stykają. Ponadto wszystko widziane oczami dziecka jest również dość rozmyte ze względu na brak umiejętności koncentracji wzroku.
Niemowlęta poniżej 6 miesiąca życia nie potrafią rozróżniać twarzy różnych osób, ale do 9 miesiąca mogą się przystosować i zacząć rozróżniać twarze znajomych i nieznanych osób. Do pierwszego roku życia oczy dziecka dostosowują się do skupienia się na obiekcie, dzięki czemu wszystko wygląda wyraźniej i bardziej szczerze.
6. Brak umiejętności zmiany kształtu
Małe dzieci nie mają umiejętności zmiany kształtu. Jeśli postawisz przed dzieckiem dwie filiżanki tej samej wielkości, ale o różnych kształtach, to powoli wlej wodę z wysokiej filiżanki do niskiej, szerokiej filiżanki, dziecko powie, że ilość wody w filiżance jest większa. Mała. Puchar. Dzieci myślą, że jeśli zmieni się kształt kubka, zmieni się również zawartość. Uważa się, że małe dzieci mogą skupić się tylko na jednym wymiarze, wysokości lub szerokości, ale nie mogą łączyć obu.
7. Umiejętność rysowania z wyobraźnią
Funkcje motoryczne dziecka nie są w pełni rozwinięte. Dlatego dzieci nie mogą rysować tak dobrze, jak dorośli. Ponadto dzieci nie mogą długo trzymać pióra.
Jeden eksperyment został przetestowany w następujący sposób: grupa 5-9-latków miała za zadanie wyciągnąć kubek. Cechą szczególną jest to, że uchwyt kubka został obrócony w drugą stronę, aby dzieci go nie widziały. Jednak podczas przeglądania rysunków dzieci poniżej 7 lat rysują więcej uchwytów na kubku, a dzieci powyżej 7 lat rysują kubek bez uchwytów, jak widać.
Psychologowie dochodzą do wniosku, że jest to główna różnica między małymi dziećmi a dorosłymi. Jeśli dorośli mają za zadanie narysować obiekt, który widzą, narysują dokładnie to, co widzą, podczas gdy małe dzieci rysują więcej elementów, których nie widzą, ale wiedzą, że powinny mieć więcej. Ten czynnik jest nowy rozsądny.
8. Postrzeganie standardów etycznych
Postrzeganie moralności przez dzieci różni się od postrzegania przez dorosłych. Dorośli będą wiedzieć, jakie działanie jest dobre, a jakie złe. Jeśli chodzi o małe dzieci, moralność to dość prosta sprawa. Początkowo zachowanie małych dzieci opiera się na idei unikania kary za złe uczynki. W przypadku starszych dzieci zrozumieją, że standard moralny jest rodzajem zachowania, które można wynagrodzić za dobre postępowanie. Każdy etap rozwoju rozwija idee dotyczące etycznego zachowania i postępuje, dopóki dzieci nie dorosną.
I ciekawe pytanie: „Co jest gorszego między umyślnym rozbiciem szklanki a przypadkowym rozbiciem dwóch?”. Większość dzieci odpowiedziała, że osoba, która stłukła więcej okularów, nie była dobra, ponieważ stłukła o 2 więcej niż ta, która stłukła jedną.
9. Myślenie dzieci różni się od faktów
Eksperyment Sally Anne wyjaśnia naturę myślenia dzieci. W tym samym pokoju są 2 osoby dorosłe i 1 3-letnie dziecko. Pierwszy dorosły wstał i wyszedł z pokoju, drugi dorosły chował zabawkę.
Pierwsza osoba wraca do pokoju i pyta dziecko, gdzie znaleźć zabawkę i otrzymuje odpowiedź, gdzie zabawka się zaczęła. Dziecko myśli, że jeśli ja tak myślę, myślą tak inni ludzie, niezależnie od tego, czy dorosły naprawdę nie widzi już zabawki w jej pierwotnej pozycji.








