Pierwsze 6 lat życia odgrywa ważną rolę w rozwoju mózgu dziecka. Dobra opieka i wychowanie dzieci w tym wieku to coś, na co rodzice powinni zwrócić szczególną uwagę.
Być może słyszałeś, jak ktoś powiedział, że pierwsze 6 lat życia dziecka to bardzo ważny okres, ale nadal nie wiesz dlaczego? Pierwsze 6 lat życia dziecka to także okres, w którym mózg dziecka rozwija się dramatycznie z wyraźną inteligencją i osobowością.
W pierwszym roku życia dziecka mózg szybko się rozwija
Mózg rozwija się bardzo szybko we wczesnych latach życia dziecka. Miliony połączeń nerwowych powstają co minutę przed osiągnięciem przez nie 3 lat . Powiązania te stają się systemem mapowania w mózgu, utworzonym między związkiem z naturą a procesem opieki, zwłaszcza „dawaniem i otrzymywaniem” interakcji informacji.
W pierwszym roku płacz jest oznaką, że Twoje dziecko potrzebuje opieki. Wspomnianą interakcję przejawia się w tym, że opiekun reaguje na płacz dziecka karmieniem, zmianą pieluchy lub kładzeniem dziecka do łóżka.
Jednak gdy dziecko będzie trochę starsze, ta interakcja zostanie zademonstrowana poprzez zabawę. Te interakcje pokazują, że Twoje dziecko zwraca uwagę na to, co próbuje Ci powiedzieć. Będzie to podstawa do przyszłego uczenia się umiejętności komunikacyjnych i norm społecznych.
Połączenia nerwowe przypominają korzenie drzewa. To podstawa rozwoju. To właśnie powoduje zmartwienia w Twoim życiu, takie jak pieniądze, choroba, małżeństwo… wpływają na rozwój Twojego dziecka.
Brak interakcji nie wpłynie negatywnie na rozwój mózgu Twojego dziecka . Jednak w przypadku rodziców, którzy doświadczają ciągłego stresu życiowego, najlepiej nie zaniedbywać kontaktów towarzyskich z dziećmi w tych wczesnych latach.
Skoncentrowanie się na tym, co robisz i zapominanie o codziennych zmartwieniach, pomoże ci uświadomić sobie potrzebę połączenia twojego dziecka. Interakcje informacyjne mogą przekształcić się w więzi, które wpłyną na sposób, w jaki dzieci nawiążą relacje w przyszłości.
Teoria przyklejania wpływa na rozwój relacji dzieci
Teoria przyklejania jest ważną częścią rozwoju dziecka. Dzieci mają tendencję do trzymania się następujących kierunków:
Bezpieczny
Lęk - nie jest bezpieczny
Lęk - unik
Zdezorganizowany
Bezpieczne przywiązanie często powoduje niepokój, gdy opiekun odchodzi, ale daje poczucie komfortu, gdy osoba wraca. W przeciwieństwie do tego, dzieci z przywiązaniami niepewnymi lęku często czują się nieswojo, gdy opiekunowie odchodzą, a po powrocie będą się do nich lgnąć.
Dzieci przywiązują się w sposób niepokojący - unikanie często nie jest smutne, gdy ich opiekun jest nieobecny, a także nie czują się szczęśliwe, gdy wracają. Wreszcie dzieci, które są przywiązane w sposób zdezorganizowany, rzadziej czują się komfortowo, gdy się o nie troszczą, nawet jeśli ich opiekun nie skrzywdzi dziecka.
Dzieci z bezpieczną więzią mogą czuć się smutne, kiedy ich rodzice odchodzą, ale nadal mogą czuć się komfortowo z innymi opiekunami. Dzieci również cieszą się z powrotu rodziców, co pokazuje, że mają dużo zaufania do tego związku. Kiedy dzieci dorastają, będą dużo więziły ze swoimi rodzicami, nauczycielami i przyjaciółmi. Dzieci postrzegają to jako bezpieczny „przystanek”, gdy wszystkie ich potrzeby są zaspokojone.
Teoria przywiązania jest zwykle formowana bardzo wcześnie i może wpływać na przywiązanie dziecka w związkach w wieku dorosłym.
W wieku 6 lat Twoje dziecko złoży elementy razem
W ciągu pierwszych sześciu lub siedmiu lat życia dziecka mózg szybko się rozwija, tworząc silną podstawę dla dzieci do komunikowania się i interakcji ze światem.
Kiedy Twoje dziecko wejdzie do pierwszej lub drugiej klasy, nawiązywanie przyjaźni spowoduje, że zacznie powoli odłączać się od swoich opiekunów. Dzieci będą lepiej przygotowane do rozmowy o swoich uczuciach.

Siedem lat to także czas, w którym dzieci zaczynają być bardzo świadome otaczających je informacji. Dzieci nauczą się mówić metaforycznie, głęboko wyrażać swoje myśli. Na przykład Twoje dziecko może Cię zapytać: „Kiedy przestanie padać deszcz?”. Możesz teraz zobaczyć w głowie dziecka ruch kropli deszczu jak taniec.
Czy „wystarczająco dobre” naprawdę wystarczy?
Może się to wydawać wyidealizowane, ale w rodzicielstwie „wystarczająco dobre” jest, gdy zaspokajasz wszystkie jego fizyczne i psychiczne potrzeby, przygotowując dla niego jedzenie, pozwalając dziecku kłaść się do łóżka każdej nocy, dzielić się smutkami i radością dobre chwile z nimi. Pomoże to dziecku rozwinąć zdrowe połączenia nerwowe.
Jako rodzic nie możesz kontrolować wszystkich aspektów życia dziecka. Ale możesz pomóc swojemu dziecku osiągnąć sukces, pomagając mu stać się zaufaną osobą. Możesz pokazać, jak kontrolujesz swoje emocje, aby dziecko, gdy doświadczało uczuć, takich jak porażka lub stres, przypomniało sobie, co robiłeś, gdy było młodsze.