Yaşamın ilk 6 yılı bebeğin beyninin gelişiminde önemli bir rol oynar. Bu yaşta iyi bakmak ve çocuk yetiştirmek, ebeveynlerin özellikle dikkat etmesi gereken bir şeydir.
Birinin bir çocuğun hayatının ilk 6 yılının çok önemli bir dönem olduğunu söylediğini duymuş olabilirsiniz, ancak nedenini hala bilmiyor musunuz? Bir çocuğun hayatının ilk 6 yılı aynı zamanda bebeğin beyninin belirgin bir zeka ve kişilik oluşumuyla dramatik bir şekilde geliştiği dönemdir.
Bir çocuğun hayatının ilk yılında beyin hızla gelişir
Beyin, bir çocuğun hayatının ilk yıllarında çok hızlı gelişir. Her dakika 3 yaşına gelmeden milyonlarca sinir bağlantısı oluşur. Bu bağlantılar, beyinde doğa ile ilişki ve bakım süreci, özellikle de bilginin "alma ve verme" etkileşimi arasında oluşan bir haritalama sistemi haline gelir.
İlk yıl boyunca ağlamak, bebeğinizin bakıma ihtiyacı olduğunun bir işaretidir. Yukarıda bahsedilen etkileşim, bakıcının bebeğin ağlamasına bebeği besleyerek, bezini değiştirerek veya bebeği yatağına yatırarak tepki vermesiyle gösterilmiştir.
Bununla birlikte, bebek biraz büyüdükçe, bu etkileşim oyun yoluyla gösterilecektir. Bu etkileşimler, çocuğunuzun size söylemeye çalıştığı şeye dikkat ettiğini gösterir. Bu, gelecekte iletişim becerilerinin ve sosyal normların öğrenilmesi için temel oluşturacaktır.
Sinir bağlantıları bir ağacın köklerine benzer. Gelişimin temeli budur. Para, hastalık, evlilik gibi hayatınızdaki endişelerin çocuğunuzun gelişimini etkilemesine neden olan budur.
Etkileşim eksikliği çocuğunuzun beyin gelişimine zarar vermez . Bununla birlikte, hayatta sürekli stres yaşayan ebeveynler için, bu ilk yıllarda çocuklarıyla sosyalleşmeyi ihmal etmemek en iyisidir.
Yaptığınız şeye odaklanmak ve günlük yaşam endişelerini unutmak, bebeğinizin bağlantı kurma ihtiyacını fark etmenize yardımcı olacaktır. Bilgi veren etkileşimler bağlara dönüşebilir ve bu da çocukların gelecekte ilişki geliştirme biçimlerini etkileyecektir.
Yapışma teorisi çocukların ilişkilerinin gelişimini etkiler
Yapışma teorisi, bir çocuğun gelişiminin önemli bir parçasıdır. Çocuklar aşağıdaki yönlere bağlı kalma eğilimindedir:
Kasa
Kaygı - güvenli değil
Anksiyete - atlatmak
Düzensiz
Güvenli bir bağlanma, genellikle bakıcı ayrıldığında sıkıntı hisseder, ancak kişi geri döndüğünde rahatlatıcı hisseder. Bunun aksine, kaygı-güvensiz bağları olan çocuklar, bakıcılar ayrılırken genellikle rahatsız olurlar ve döndükten sonra onlara yapışırlar.
Çocuklar kaygılı bir şekilde bağlanırlar - kaçınma genellikle bakıcıları uzaktayken üzülmez ve geri döndüklerinde de mutlu hissetmezler. Son olarak, düzensiz bir şekilde bağlanan çocuklar, bakıcıları çocuğa zarar vermese bile, bakıldığında kendilerini rahat hissetme olasılıkları daha düşüktür.
Güvenli bir şekilde bağlanan çocuklar, ebeveynleri ayrıldıklarında üzülebilir, ancak yine de diğer bakıcıların yanında rahat hissedebilirler. Çocuklar da ebeveynlerinin geri döndüğünü görmekten mutlu oluyor, bu da bu ilişkiye çok güven duyduklarını gösteriyor. Çocuklar büyüdükçe ebeveynleri, öğretmenleri ve arkadaşları ile çok fazla bağ kuracaklar. Çocuklar, tüm ihtiyaçları karşılandığında bunu güvenli bir “durak” olarak görürler.
Bağlanma teorisi genellikle çok erken oluşur ve çocuğun yetişkinlikte ilişkilerdeki bağlanmasını etkileyebilir.
6 yaşında çocuğunuz parçaları bir araya getirecek
Bir çocuğun hayatının ilk altı veya yedi yılı boyunca beyin, çocukların dünyayla iletişim kurması ve etkileşime girmesi için güçlü bir temel oluşturmak üzere hızla gelişiyor.
Çocuğunuz 1. veya 2. sınıfa girdiğinde, arkadaş edinmek onun bakıcılarından yavaş yavaş ayrılmaya başlamasına neden olur. Çocuklar duyguları hakkında konuşmak için daha donanımlı olacaklar.

Yedi yaşında aynı zamanda çocukların çevredeki bilgilerin aniden farkına varmaya başladıkları zamandır. Çocuklar metaforik olarak nasıl konuşacaklarını, düşüncelerini nasıl derinlemesine ifade edeceklerini öğrenecekler. Örneğin, çocuğunuz size "Yağmur ne zaman atlamayı bırakıyor?" Diye sorabilir. Şu anda çocuğun kafasında yağmur damlası hareketinin bir dansa benzediğini görebilirsiniz.
"Yeterince iyi" gerçekten yeterli mi?
Bu idealize edilmiş gibi gelebilir, ancak ebeveynlikte "yeterince iyi", bebeğinizin tüm fiziksel ve zihinsel ihtiyaçlarını onlar için yiyecek hazırlayarak karşıladığınız, çocuğunuzun her gece yatmasına izin verdiğiniz, üzüldüğünde paylaştığınız ve keyif aldığınız zamandır. onlarla güzel anlar. Bu, bebeğin sağlıklı sinirsel bağlantılar geliştirmesine yardımcı olacaktır.
Bir ebeveyn olarak, bir çocuğun hayatının tüm yönlerini kontrol edemezsiniz. Ancak çocuğunuzun güvenilir bir kişi olmasına yardım ederek başarıya ulaşmasına yardımcı olabilirsiniz. Duygularınızı nasıl kontrol ettiğinizi gösterebilirsiniz, böylece çocuğunuz başarısızlık veya stres gibi duygular yaşadığında, daha gençken ne yaptığınızı hatırlayabilir.